Aether: Son Düğüm

Sıfır Noktası Şaftı’nın tepesinde, mutlak bir sessizlik hakimdi. Kael’in yüzlerce metre aşağıda serbest bıraktığı o devasa Aether dalgası, şaftın içindeki paslı boruları titretmiş, havadaki nemi kristalize etmişti. Rin, şaftın kenarında dururken yüzüne vuran bu yoğun, ozon yüklü rüzgarı derin derin soludu.

Aşağıya inmek intihardı. Hiçbir halat o kadar uzun değildi, hidrolik iticileri ölüydü ve yerçekimi, insanoğlunun en eski ve en acımasız düşmanıydı. Ancak OmniCorp Gölge Engizitörleri, imkansızı başarmak üzere tasarlanmış biyolojik silahlardı.

Rin, sırtındaki iki karbon kılıcından birini çekti. Parmakları kabzayı o kadar sıkı kavradı ki, eklemleri bembeyaz oldu. Uçuruma doğru bir adım attı ve kendini hiçbir tereddüt göstermeden karanlık boşluğa bıraktı.

Karanlık onu yutarken, rüzgar kulaklarında sağır edici bir ıslığa dönüştü. Hızla ivmeleniyor, serbest düşüşün o mide bulandırıcı hissi tüm bedenini sarıyordu. Yüz metre, iki yüz metre... Gözleri, karanlığa adapte olmuş gri irisleriyle şaftın duvarındaki devasa çelik kirişleri tarıyordu. Tam zamanıydı.

Rin, elindeki karbon kılıcı var gücüyle şaftın paslı çelik duvarına sapladı.

Çeliğin metali yırtarken çıkardığı o tiz, kulak tırmalayan çığlık şaftta yankılandı. Kılıçtan fışkıran turuncu ve sarı kıvılcımlar, Rin’in solgun yüzünü aydınlatarak karanlıkta ateşten bir şelale yarattı. Sürtünme o kadar şiddetliydi ki, kılıcın kabzası avuçlarını yakmaya başladı ama Rin acıyı umursamadı. Kasları insanüstü bir gerilimle kasılıyor, düşüş hızını kılıcıyla bir fren gibi kullanarak yavaş yavaş kesiyordu. Bir yırtıcı, gökten avının üzerine iniyordu.

Aşağıda, tapınağın kalbinde Kael ve Lyra az önce atlattıkları dehşetin yıkıntıları arasında nefeslenmeye çalışıyordu.