Aether: Son Düğüm

Özgürlüğüne kavuşan Aether küresi, yerçekimine meydan okuyarak mağaranın devasa tavanına doğru süzülürken, ardında bıraktığı o soluk, buzul mavisi ışık Dipsizler'in karanlığına karıştı. Tapınağın içinde binlerce yıldır süren o ağır, boğucu elektromanyetik uğultu yerini mutlak, sağır edici bir sessizliğe bırakmıştı.

Sessizliği bozan tek şey, Kael’in kesik ve hırıltılı nefesleriydi.

Sağ dizinin üzerine çökmüş olan Kael, titreyen sol eliyle yere destek olmaya çalıştı ama başaramadı. Öksürdüğünde, dudaklarının arasından toprağa damlayan kan kırmızı değil; yoğun, siyaha çalan ve içinde ufak mavi kıvılcımlar barındıran bir sıvıydı. Aether’in o vahşi akışını kendi bedeninden geçirmek, hücresel yapısında geri döndürülemez bir tahribat—ya da evrim—yaratmıştı. Sağ kolundan boynuna ve sağ yanağına doğru uzanan, derisinin içine kazınmış o mavi rünler, artık onun kalıcı bir parçasıydı. Nefes aldıkça sönük bir şekilde parlıyorlardı.

"Kael! Hey, bana bak! Gözlerini açık tut!" Lyra’nın sesi panik doluydu. Kael’in sağlam kolunu omuzuna atıp onu zorla ayağa kaldırmaya çalıştı ama kendi bacakları da titriyordu. Ceketi yırtılmış, yüzü toz ve kan içinde kalmıştı. "Eğer burada bayılırsan, seni bu paslı zeminle birleştiririm, anladın mı? Yürümen lazım!"

Kael zoraki, acı dolu bir gülümsemeyle başını salladı. "Sadece... midem bulanıyor. Bütün bir enerji santralini yutmuş gibiyim."

O sırada, tapınağın çıkışına doğru yürüyen sessiz silüet duraksadı. Rin, sırtını onlara dönmüş bir halde, karanlık tünelin eşiğinde öylece dikiliyordu. Adımlarını durduran şey merhamet değildi; saf, soğuk bir mantıktı.

"Nereye gittiğini sanıyorsun sen?" diye bağırdı Lyra, sesindeki öfkeyi gizlemeye gerek duymadan. Bir eliyle Kael'i tutarken diğer elini içgüdüsel olarak boş beline—artık orada olmayan plazma tabancasına—atmıştı. "Oraya, efendine gidip 'Özür dilerim, kılıcım kaydı' mı diyeceksin?"