Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Özgürlüğüne kavuşan Aether küresi, yerçekimine meydan okuyarak mağaranın devasa tavanına doğru süzülürken, ardında bıraktığı o soluk, buzul mavisi ışık Dipsizler'in karanlığına karıştı. Tapınağın içinde binlerce yıldır süren o ağır, boğucu elektromanyetik uğultu yerini mutlak, sağır edici bir sessizliğe bırakmıştı.
Sessizliği bozan tek şey, Kael’in kesik ve hırıltılı nefesleriydi.
Sağ dizinin üzerine çökmüş olan Kael, titreyen sol eliyle yere destek olmaya çalıştı ama başaramadı. Öksürdüğünde, dudaklarının arasından toprağa damlayan kan kırmızı değil; yoğun, siyaha çalan ve içinde ufak mavi kıvılcımlar barındıran bir sıvıydı. Aether’in o vahşi akışını kendi bedeninden geçirmek, hücresel yapısında geri döndürülemez bir tahribat—ya da evrim—yaratmıştı. Sağ kolundan boynuna ve sağ yanağına doğru uzanan, derisinin içine kazınmış o mavi rünler, artık onun kalıcı bir parçasıydı. Nefes aldıkça sönük bir şekilde parlıyorlardı.
"Kael! Hey, bana bak! Gözlerini açık tut!" Lyra’nın sesi panik doluydu. Kael’in sağlam kolunu omuzuna atıp onu zorla ayağa kaldırmaya çalıştı ama kendi bacakları da titriyordu. Ceketi yırtılmış, yüzü toz ve kan içinde kalmıştı. "Eğer burada bayılırsan, seni bu paslı zeminle birleştiririm, anladın mı? Yürümen lazım!"
Kael zoraki, acı dolu bir gülümsemeyle başını salladı. "Sadece... midem bulanıyor. Bütün bir enerji santralini yutmuş gibiyim."
O sırada, tapınağın çıkışına doğru yürüyen sessiz silüet duraksadı. Rin, sırtını onlara dönmüş bir halde, karanlık tünelin eşiğinde öylece dikiliyordu. Adımlarını durduran şey merhamet değildi; saf, soğuk bir mantıktı.
"Nereye gittiğini sanıyorsun sen?" diye bağırdı Lyra, sesindeki öfkeyi gizlemeye gerek duymadan. Bir eliyle Kael'i tutarken diğer elini içgüdüsel olarak boş beline—artık orada olmayan plazma tabancasına—atmıştı. "Oraya, efendine gidip 'Özür dilerim, kılıcım kaydı' mı diyeceksin?"
Rin, yüzünü profilden gösterecek kadar başını çevirdi. Kaskı olmadığı için o pürüzsüz, solgun yüzü ve gri gözleri tapınağın loş ışığında net bir şekilde seçiliyordu. Yüzünde hiçbir duygu kırıntısı yoktu ama sesindeki o gerginlik, zihnindeki fırtınayı ele veriyordu.
"Valerius başarısızlığı kabul etmez," dedi Rin, kelimeleri adeta buzdan oyulmuş gibiydi. "Şu andan itibaren OmniCorp sistemlerinde adımın yanına kırmızı bir çizgi çekildi. Sınıflandırmam artık 'Gölge Engizitörü' değil, 'İmha Edilmesi Gereken Arızalı Varlık'. Sıfır Noktası Şaftı şu an termobarik gazla dolduruluyor ya da elit infaz timleriyle kaynıyor olmalı. Yukarı gidemem."
"Harika," diye homurdandı Lyra. "O zaman git karanlıkta bir çukur bul ve içine yat. Çünkü sana zerre kadar güvenmiyorum."
Rin yavaşça onlara doğru döndü. Adımları o kadar sessizdi ki, yerdeki obsidyen kırıklarına basmasına rağmen tek bir tıkırtı bile çıkmıyordu. Gözleri Lyra'yı es geçip doğrudan, bitkin haldeki Kael'e sabitlendi.
"Bana güvenmenizi istemiyorum, tamirci," dedi Rin. Kael ile aralarında sadece birkaç adım kala durdu. "Mantıklı olmanızı istiyorum. Hayatta kalma oranınız şu an yüzde dört. Şehri, sistemleri, güvenlik devriyelerini ve Valerius'un taktiklerini biliyorum. Sen ise," bakışlarını Kael'in o parlayan, yaralı yüzüne dikti, "teknolojiyi kör edebilecek tek şeysin. Kendi başımıza öleceğiz. Birlikte... bir ihtimalimiz var."
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları