Aether: Son Düğüm

Kael’in sağ elindeki siyah küpün yaydığı rünler, mağaranın kör duvarını kaplayan devasa, asırlık köklerle buluştuğunda, havada yoğun bir statik elektrik dalgalandı.

Doğa, OmniCorp’un çelik ve betonuna boyun eğmemiş, sadece uykuya yatmıştı. Kael’in bedeninden yayılan o vahşi Aether frekansı köklere ulaştığında, ahşabın ve toprağın içinden tok, gürleyen bir ses yükseldi. Birbirine kenetlenmiş, gövdesi çelik halat kadar sert olan kökler yavaşça, sanki devasa bir canavar esniyormuş gibi iki yana doğru kıvrılarak açıldı.

Açılan geçidin ardında, kapkara ve pürüzsüz yüzeyiyle Dipsizler’in zeminini yaran bir yeraltı nehri akıyordu. Suyun yüzeyinde, Kael’in damarlarındakine benzer yakamoz gibi parlayan buzul mavisi Aether partikülleri süzülüyordu. Nehrin akıntısı şiddetliydi ve tünel, eğimli bir şekilde yukarıya, Neo-Babil'in unutulmuş kanalizasyon şebekelerine doğru tırmanıyordu. Nehrin kıyısında ise antik taşlardan oyulmuş, dar ve kaygan bir yürüyüş yolu vardı.

"Suyun akış yönü bizi Sektör Dört’ün altındaki eski arıtma tesislerinin temeline kadar götürecek," dedi Kael, derin bir nefes alarak. Sesi hala boğuk çıkıyordu. Küpü ceketinin cebine geri koyduğunda bile, sağ elinden boynuna uzanan rünler karanlıkta fosforlu bir dövme gibi parlamaya devam etti.

Lyra, Kael’in koluna sıkıca girerek onu desteklemeye devam etti. Kaygan taş yola ilk adımlarını attıklarında Rin, aralarında birkaç metrelik bir mesafe bırakarak onları sessizce takip etmeye başladı.

Yeraltı nehrinin uğultusu, aralarındaki gergin sessizliği bir nebze olsun bastırıyordu. Ancak Rin’in keskin bakışları, bir an olsun Kael’in sırtından ayrılmıyordu. Avcının zihni, hayatı boyunca ona öğretilen denklemlerle örtüşmeyen bu çocuğu çözmeye çalışıyordu.

"Mantıksız," dedi Rin aniden. Sesi, nehrin gürültüsünü delecek kadar net ve pürüzsüzdü.

Lyra başını omzunun üzerinden çevirip öfkeyle baktı. "Yine ne var, suikastçı? Yürüyüş tempomuz mu yavaş geldi?"