Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Dipsizler'in derinliklerine indikçe zaman kavramı eriyip kayboluyordu. Yukarıdaki Neo-Babil’de gece ve gündüz, devasa neon güneşlerin yapay döngüleriyle belirlenirdi. Ancak burada, fosforlu mantarların ve kadim köklerin arasında, sadece Aether’in o sonsuz, ağır ritmi vardı.
Lyra’nın adımları her geçen saniye daha da ağırlaşıyordu. Yosun kaplı, nemli zemin botlarını aşağı çekiyor, etraftaki o solgun mor ışık gözlerini yoruyordu. Alışkın olduğu o keskin plazma kokusu ya da motor uğultuları yoktu. Sadece kendi nefesi ve Kael'in adımları... Lyra bir an dengesini kaybedip devasa bir köke takıldığında, soğuk ve çamurlu zemine düşmeyi bekledi.
Ancak düşmedi.
Kael, inanılmaz bir refleksle geri dönüp onun belinden yakaladı. Çocuğun parlayan sağ kolundan yayılan o sıcak, buzul mavisi ışık, Lyra’nın yorgun yüzünü aydınlattı. Kael’in gözleri değişmişti; eskiden sadece ekranlara bakmaktan yorulmuş o kahverengi gözlerin irislerinde şimdi Aether'in ince, mavi damarları dolaşıyordu.
"İyi misin?" diye sordu Kael, sesinde o eski alaycı kaçakçıdan eser yoktu. Daha derin, daha dingin bir tonu vardı.
Lyra, kalbinin göğüs kafesini dövdüğünü hissetti. Normalde onu iter, "Bana dokunma, aptal," diye azarlardı. Ama burada, güvendiği her şeyin elinden alındığı bu karanlıkta, Kael onun tek gerçekliğiydi. Kael'in koluna tutunarak doğruldu. "Sadece... bu lanet olası yere alışamıyorum. Havada nefes alınacak oksijenden çok başka bir şey var."
"Aether," dedi Kael, onu bırakmadan. Sonra elindeki siyah küpü kaldırdı. Küp, Kael'in avucunda adeta kalbi atan bir canlı gibi ritmik olarak parlıyordu. "Bizi çağırıyorlar. Geldik sayılır."
Kemerli kök tünelinin sonuna ulaştıklarında, önlerinde devasa bir yeraltı mağarası açıldı. Lyra, gördüğü manzara karşısında nefesini tuttu.
Bu bir şehir kalıntısı değildi. Bu, insanlığın doğayı ve enerjiyi teknolojiyle zehirlemeden önceki çağına ait devasa bir anıttı. Mağaranın ortasında, pürüzsüz siyah obsidyenden yapılmış devasa bir piramit duruyordu. Ancak piramit düz değildi; yüzeyi tıpkı Kael’in elindeki küpteki gibi, şu an ölü ve karanlık olan devasa rünlerle kaplıydı. En tepesinde ise, yukarıya, kilometrelerce kalınlıktaki toprak ve beton tabakasına doğru uzanan devasa, kristalize bir damar vardı.
"O kristal damar..." diye fısıldadı Lyra, mühendislik içgüdüleri devreye girerken. Gözlerini kısarak yukarıya baktı. "Kael... Bu bir tapınak değil. Bu devasa bir batarya. Yukarıya, doğruca Neo-Babil'in kalbine, Üst Şehir'e bağlanıyor."
Kael'in kaşları çatıldı. Cebindeki küp şiddetle ısınırken onu avucuna aldı. Piramidin devasa obsidyen kapılarına doğru yürüdüklerinde, Kael'in sağ kolundaki ışık, kapıdaki ölü rünlerle rezonansa girdi.
Kael avucunu soğuk taşa bastırdı.
ÇAAT!
Kulakları sağır edici bir çatlama sesi mağarada yankılandı. Obsidyen kapı ortadan ikiye ayrılırken, içeriden yüzyıllardır hapsedilmiş olan o saf, ozon kokulu rüzgar yüzlerine çarptı. İçeri adım attıklarında, piramidin merkezinde havada asılı duran, güneş gibi parlayan saf bir Aether küresi onları karşıladı. Ancak bu küre özgür değildi. Etrafı, OmniCorp'un atalarının inşa ettiği bariz olan paslı, kalın teknolojik zincirler ve frekans baskılayıcılarla sarılmıştı.
Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları