Kusursuz Reçete

Boğaz’ın hırçın dalgaları, sürat teknesinin fiberglas gövdesini döverken, geride bıraktıkları yalı artık sadece karanlığın içinde yanıp sönen küçük bir tehlike sinyaliydi.

Aras tekneyi Anadolu Yakası’nın ıssız koylarından birine, terk edilmiş gibi görünen eski bir gemi söküm tersanesinin paslı sundurmasının altına soktu. Motorun o vahşi gürültüsü sustuğunda, gecenin içine sadece yağmurun ve demir halatların gıcırtısı çöktü.

Aras hızla halatları bağlayıp tekneyi sabitledi. Leyla’ya döndüğünde, onun hala güvertede, dizlerini karnına çekmiş ve o içi zehir dolu siyah çantaya iki eliyle sımsıkı sarılmış halde oturduğunu gördü. Yağmurdan sırılsıklam olmuş beyaz şef ceketi tenine yapışmış, dudakları soğuktan morarmıştı.

"Geldik," dedi Aras, sesini olabildiğince yumuşak tutarak. Elini uzattı. "Artık güvendeyiz."

Leyla başını kaldırıp Aras’ın uzattığı ele baktı. Ardından çantayı bırakmadan onun elini tutarak ayağa kalktı. Birlikte tekneden inip tersanenin devasa, hangar gibi olan kapalı alanına girdiler. İçerisi eski makine yağı, deniz tuzu ve pas kokuyordu. Aras duvardaki şalteri indirdiğinde, tavandaki cılız endüstriyel lambalar titreyerek yandı.

Hangarın köşesinde, deri bir kanepe, derme çatma bir masa ve ufak bir mutfak tezgahının olduğu yaşanabilir bir alan vardı. Aras hemen bir ısıtıcı çalıştırıp Leyla’ya kalın, yün bir battaniye uzattı.

"Üzerindekileri çıkarıp bunu sarın. Sana sıcak bir şeyler hazırlayacağım," dedi Aras. Ardından kendi ıslak kabanını çıkarıp sandalyenin üzerine fırlattı.

Leyla titreyen elleriyle şef ceketinin düğmelerini çözerken gözü sürekli masanın üzerine bıraktığı siyah çantadaydı. Sanki içindeki zehir her an canlanıp onlara saldıracak vahşi bir hayvan gibiydi. Battaniyeye sarınıp ısıtıcının önüne çöktüğünde, Aras elinde dumanı tüten iki kupa siyah kahveyle geri döndü.