Kusursuz Reçete

Emre’nin titreyen ellerinden aldığı telefonda numarayı tuşlarken, Leyla’nın zihni geçmişin tozlu raflarında dolaşıyordu.

Mutfak sanatları akademisindeyken, herkes klasik Fransız sosları veya İtalyan hamurları üzerinde çalışırken, okulun bodrum katındaki kimya laboratuvarından çıkmayan tuhaf bir çocuk vardı: Batu. Yemek yapmayı bir sanat değil, bir mühendislik ve kimya denklemi olarak görürdü. Okuldan atıldıktan sonra yeraltına inmiş, zenginler için yasadışı sentetik tatlandırıcılar ve moleküler gastronomi illüzyonları üreten gizli bir laboratuvar kurmuştu. Leyla onunla yıllardır görüşmemişti ama şu an dünyada Aras’ı kurtaracak ekipmana sahip tek kişi oydu.

Telefon üçüncü çalışta açıldı. Karşıdan yüksek sesli elektronik müzik ve cam şıkırtıları geliyordu.

"Batu," dedi Leyla, sesindeki aciliyeti gizlemeye gerek duymadan. "Benim. Leyla."

Karşıdaki müzik aniden kısıldı. "Leyla? Şef Leyla? Sen misin gerçekten? Kızım senin restoranın yandı diyorlar, her yerde..."

"Batu, dinle beni. Boş muhabbete vaktim yok," diye kesti Leyla sertçe. "Laboratuvarına ihtiyacım var. Hassas teraziye, rotary evaporatöre, santrifüje ve elindeki en saf medikal alkole. On beş dakika içinde oradayım ve kapıyı açmazsan o çelik kapını arabayla kırarım."

Karşı taraf yutkundu. "Ne pişireceksin gecenin bu köründe?"

"Hayat," dedi Leyla ve telefonu kapattı.