Kusursuz Reçete

Miras’ın kapısındaki "Kapalı" tabelası çevrildiğinde, mutfaktaki sessizlik Leyla için ilk defa huzur değil, sağır edici bir tehdit gibi yankılanıyordu.

Son komi de arka kapıdan çıkıp gittiğinde, Leyla endüstriyel tezgahın soğuk çeliğine tutunarak derin bir nefes aldı. Birkaç saat önce o tezgahtan çıkan tabağa, koca bir restorandaki onlarca insanın ve kendi ekibinin arasından süzülerek zehir damlatılmıştı. Mutfak onun kalesiydi ama surlarında artık koca bir gedik vardı.

"Kamera kayıtlarını aldım."

Aras’ın sesi, mutfağın loşluğunda bir jilet gibi keskin duyuldu. Elinde gümüş rengi bir dizüstü bilgisayarla ofisten çıkmış, doğrudan Leyla’nın yanına, tezgahın üzerine bilgisayarı bırakmıştı. Ekranda, salonun köşesini ve bir numaralı masayı gören siyah-beyaz güvenlik kamerası açısı vardı.

"İzle," dedi Aras, parmağıyla 'oynat' tuşuna basarken.

Görüntüde, Mert tabağı masaya bırakıp uzaklaşıyordu. Takım elbiseli adam, yani Zakkum’un tetikçisi, yavaşça tabağa doğru eğildi. Görüntüyü yavaşlatan Aras, adamın elini ceketinin iç cebine götürüyormuş gibi yaptığı o milisaniyelik anı dondurdu. Adamın ceketinin manşetinden, gümüş rengi ince bir damlalık ucu çıkmış ve doğrudan kekiğin üzerine o şeffaf zehri bırakmıştı. Her şey kusursuz bir illüzyonisti andıracak kadar pürüzsüz ve hızlıydı. Adam sonrasında başını kaldırıp doğrudan kameraya, o alaycı gülümsemesiyle bakmıştı.

"Adı Vural," dedi Aras, ekranı sertçe kapatırken. Sesi, bastırmaya çalıştığı yoğun bir öfkeyle titreşiyordu. "Zakkum’un en eski infazcılarından biri. Genelde kurbanlarına dokunmaz bile; sadece uzaktan izler ve işin bittiğinden emin olur. Onun sahaya inmesi, şebekenin bu defter işini ne kadar ciddiye aldığını gösteriyor."

Leyla ellerini kollarına sararak titremesini engellemeye çalıştı. "Bu adam... Babamı tanıyor muydu sence?"