Kusursuz Reçete

Kavın rutubetli havası bir anda Leyla’nın boğazını sıkan görünmez bir ele dönüştü. Elindeki fotoğraf ve o kara liste yere süzülürken, gerileyerek sırtını soğuk taş duvara çarptı.

"Hayır..." diye mırıldandı, başını iki yana sallayarak. "Bu imkansız. Babam bir katil değildi... Hele bir patronu, kendi ortağını... Neden?"

Aras, yerde yatan fotoğrafa bakarken yüzü mermerden yontulmuş gibi sertti ama gözlerindeki o kırık ifadeyi saklayamıyordu. Eğilip fotoğrafı ve listeyi aldı.

"Çünkü benim babam, senin babanın dehasını bir silaha dönüştürdü Leyla," dedi Aras, sesi mahzenin duvarlarında ağır ağır yankılanarak. "Baban başta Zakkum’un ne olduğunu bilmiyordu. Sadece özel müşteriler için çok gizli, egzotik tarifler hazırladığını sanıyordu. Babam onu manipüle etti. Şöhret, para, dünyanın en nadir malzemeleri... Ve baban gerçeği anladığında, elleri çoktan kana bulanmıştı."

Aras bir adım atarak Leyla’ya yaklaştı. Loş ışıkta yüzünün yarısı gölgede kalıyordu. "Baban vicdan azabıyla delirmenin eşiğindeydi. Zakkum’u içeriden çökertmek, o lanet olası defteri yok etmek istedi. Ama babam izin vermedi. Onu, seni öldürmekle tehdit etti."

Leyla’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Bütün çocukluğu boyunca, babasının neden o kadar korumacı olduğunu, neden restorandan eve, evden restorana giden o dar çemberin dışına çıkmasına asla izin vermediğini şimdi anlıyordu. Babası onu koruyordu. Kendi yarattığı zehirli dünyadan.

"Ve babam... Onu öldürdü mü?" diye sordu Leyla fısıltıyla.

"Kendi icat ettiği, iz bırakmayan o meşhur kalp krizlerinden biriyle." Aras’ın dudaklarında acı bir tebessüm belirdi. "Kusursuz bir cinayetti. Zakkum’un diğer liderleri, babamın eceliyle öldüğünü sandı. Baban defterin kalan sayfalarını alıp kaçtı ve bu restoranın altına, bu köhne sokağa saklandı. Yıllarca onu aradım. Ve onu bulduğumda..." Aras duraksadı, yutkundu. "Çok geçti. Kalbi gerçekten iflas etmişti."

"Bütün bunlar," dedi Leyla, sesi giderek yükselerek. "Bütün bu yatırım numarası, ortaklık... Hepsi bu kasanın içindekileri bulmak içindi! Babanın intikamı için! Beni de Rıza gibi kurban edeceksin, değil mi?"

Leyla, kendini savunmak için içgüdüsel olarak etrafına bakındı ama eline geçirebileceği sadece boş bir şarap şişesi vardı. Şişeye uzandığı an, Aras’ın eli bileğini şahin gibi yakaladı. Beklediğinin aksine tutuşu acıtıcı değildi; sıkı ama bir o kadar da çaresiz bir temastı.

Aras, Leyla'yı kendine doğru çekti. Aralarındaki mesafe sıfırlandı. Leyla, Aras’ın düzensiz nefesini saç diplerinde hissedebiliyordu.

"Eğer seni öldürmek isteseydim, Leyla, o gece soğuk hava deposunda o kanı senin ellerinle temizletmez, kendi ellerimle seni o buzların arasına gömerdim!" Aras’ın sesi ilk defa bu kadar kontrolsüz, bu kadar çıplak çıkıyordu. "Seni korumak için buradayım! Çünkü Zakkum’un yeni lideri, yani babamın kardeşi amcam Vural, bu defteri bulduğunda sadece babanın mirasını değil, onun kanından olan seni de yok edecek!"

Leyla duyduğu ismin ağırlığıyla sarsıldı. "Vural... O restorana gelen adam... Senin amcan mı?"