Kusursuz Reçete

Kavın rutubetli havası bir anda Leyla’nın boğazını sıkan görünmez bir ele dönüştü. Elindeki fotoğraf ve o kara liste yere süzülürken, gerileyerek sırtını soğuk taş duvara çarptı.

"Hayır..." diye mırıldandı, başını iki yana sallayarak. "Bu imkansız. Babam bir katil değildi... Hele bir patronu, kendi ortağını... Neden?"

Aras, yerde yatan fotoğrafa bakarken yüzü mermerden yontulmuş gibi sertti ama gözlerindeki o kırık ifadeyi saklayamıyordu. Eğilip fotoğrafı ve listeyi aldı.

"Çünkü benim babam, senin babanın dehasını bir silaha dönüştürdü Leyla," dedi Aras, sesi mahzenin duvarlarında ağır ağır yankılanarak. "Baban başta Zakkum’un ne olduğunu bilmiyordu. Sadece özel müşteriler için çok gizli, egzotik tarifler hazırladığını sanıyordu. Babam onu manipüle etti. Şöhret, para, dünyanın en nadir malzemeleri... Ve baban gerçeği anladığında, elleri çoktan kana bulanmıştı."

Aras bir adım atarak Leyla’ya yaklaştı. Loş ışıkta yüzünün yarısı gölgede kalıyordu. "Baban vicdan azabıyla delirmenin eşiğindeydi. Zakkum’u içeriden çökertmek, o lanet olası defteri yok etmek istedi. Ama babam izin vermedi. Onu, seni öldürmekle tehdit etti."

Leyla’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Bütün çocukluğu boyunca, babasının neden o kadar korumacı olduğunu, neden restorandan eve, evden restorana giden o dar çemberin dışına çıkmasına asla izin vermediğini şimdi anlıyordu. Babası onu koruyordu. Kendi yarattığı zehirli dünyadan.

"Ve babam... Onu öldürdü mü?" diye sordu Leyla fısıltıyla.

"Kendi icat ettiği, iz bırakmayan o meşhur kalp krizlerinden biriyle." Aras’ın dudaklarında acı bir tebessüm belirdi. "Kusursuz bir cinayetti. Zakkum’un diğer liderleri, babamın eceliyle öldüğünü sandı. Baban defterin kalan sayfalarını alıp kaçtı ve bu restoranın altına, bu köhne sokağa saklandı. Yıllarca onu aradım. Ve onu bulduğumda..." Aras duraksadı, yutkundu. "Çok geçti. Kalbi gerçekten iflas etmişti."