Stalklarken yakalanma sanatı

Tarihte pek çok büyük felaket yaşandı. Pompei'nin küller altında kalması, Titanik'in batması, dinozorların soyunun tükenmesi falan... Ama yemin ederim hiçbiri benim dün gece saat 03:14'te yaşadığım o trajedinin yanından bile geçemez.

Her şey, uyku tutmadığı için elime telefonu almamla başladı. Hedef belliydi: Arda. Okulun, varlığından haberdar bile olmadığı o çocuğu. Gerçek hesabımdan bakacak kadar cesaretim olmadığı için, her Türk gencinin demirbaşı olan fake hesabıma giriş yaptım: kediler_ve_kahve99. (Evet, isim çok yaratıcı, biliyorum. Üstüme gelmeyin, hesabı açarken 14 yaşındaydım.)

Profiline girdim. Parmaklarım ekranı kaydırdıkça kaydırdı. Önce geçen haftaki kahve story'leri, sonra geçen yazın tatil postları... Derken kendimi karanlık sularda, 2019 yılına ait fotoğrafların arasında buldum.

Arda'nın pembe bir flamingo deniz yatağının üzerinde, ergenlik sivilceleri ve inanılmaz komik bir güneş gözlüğüyle verdiği o poza bakıp kıkırdıyordum. Ekranı yakınlaştırmak istedim. Sadece masum bir yakınlaştırma hareketi. Başparmağım ekrana değdi.

Ve o oldu.

Ekranda devasa, kıpkırmızı bir kalp belirdi.

Kalbim tam o saniye durmuş olabilir. Abartmıyorum, tıbbi olarak birkaç saniyeliğine ölmüş olabilirim. Beynim anında acil durum moduna geçti. Telefonu yatağın öbür ucuna fırlattım. Sanki telefon alev almış gibi bakıyordum.

"Geri al, geri al, GERİ AL!" diye fısıldayarak yatağın içinde süründüm, telefonu geri aldım. Beğeniyi çektim. Yetmedi, çocuğu engelledim. O da yetmedi, kullanıcı adımı asdfghjk_1234 olarak değiştirdim. Hızımı alamayıp hesabı tamamen dondurdum. Acaba telefonu camdan aşağı atıp yeni bir kimlikle Meksika'ya falan mı taşınsaydım? Gece 3 buçukta Arda'nın bildirimlerine bakmıyor olması ihtimaline tutunarak, tavana baka baka sabahı ettim.

Ertesi sabah okula tam bir zombi olarak gittim. Gözaltı torbalarım kendi bağımsızlıklarını ilan etmişti. Kantinde bizim kızlara, özellikle de en yakın arkadaşım Melis'e durumu anlattığımda kızın gülmekten burnundan kahve geldi.

"Sen," dedi nefes nefese, "gerçekten iflah olmaz bir salaksın Derin. Oğlum 2019 ne? Çocuğun sünnet fotoğraflarına da baksaydın bari!"

"Gülme!" diye inledim kafamı masaya vurarak. "Görmemiştir değil mi? Yani kim gece 3'te bildirimlere bakar ki? Kesin uyuyordur."

Melis omuz silkti. "Kanka fake hesap sonuçta. Adı neydi, kedili kahveli bir şey. Nereden bilecek senin olduğunu?"

Haklıydı. Derin bir nefes aldım. Sakin olmalıydım. Nereden bilecekti ki? Hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım.

Bu mükemmel planım, tam yirmi dakika sonra edebiyat dersinde çöktü.

Hoca, dönem sonu proje ödevleri için eşleştirmeleri okumaya başladı. İsimler arka arkaya sıralanırken içimden dualar ediyordum. Lütfen Melis'le olayım, en kötü arka sıradaki sessiz çocuk Canberk'le olayım...

"Ve son grup," dedi hoca gözlüğünü düzelterek. "Derin ve Arda. Siz de Tanzimat edebiyatı konusunu alıyorsunuz."

Sınıfta zaman durdu. En azından benim için. Boynumdan yukarı doğru bir sıcaklığın tırmandığını hissettim. Melis yanımda bana dirsek atıp kıkırdarken, ben yutkunamıyordum bile.

Arda'nın oturduğu sıradan bir sandalye gıcırtısı duyuldu. Kafasını bana doğru çevirdiğini göz ucuyla görebiliyordum. Mecburen, dünyanın en acınası, en sahte gülümsemesiyle ona doğru döndüm.

Göz göze geldik. Yüzünde gram mimik yoktu. Sonra, hafifçe sırasından bana doğru eğildi ve dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Selam ortak," dedi sesini alçaltarak. Gözleri yorgun yüzümde ve direkt gözaltlarımda gezindi. "Gözlerin bayağı kızarmış. Gece... uyumadın galiba?"

Kanım dondu. Tesadüf müydü? Sadece lafın gelişi mi söylemişti? Yoksa biliyor muydu?

Beynimin içinde çalan tehlike sirenleri eşliğinde, o an kesin olarak anladım: Meksika bile beni kurtaramazdı.