Stalklarken yakalanma sanatı

Spor salonunun ortasında, yüzlerce kişinin meraklı bakışları altında Arda'nın kolları arasındaydım. Etraftaki fısıltılar, şaşkınlık nidaları ve yüksek sesli müzik saniyeler içinde yavaşça silikleşip bir uğultuya dönüştü. Sadece o vardı. Nane ve hafif rüzgar kokusu, belimdeki elinin sıcaklığı ve gözlerindeki o yoğun, tarif edilemez ifade...

DJ'in çaldığı o yavaş, ritmik şarkı eşliğinde usulca sallanırken, Arda başını hafifçe eğerek dudaklarını kulağıma yaklaştırdı.

"O sahneye fırladığında ne yapacağını hiç kestiremedim," diye fısıldadı. Sesi, müziğin baslarına karışarak içimi titretiyordu. "Ama o mikrofonu eline alıp bütün okula meydan okuduğunda... Yemin ederim sana bir kez daha hayran kaldım, Derin. Sen tanıdığım en cesur kızsın."

Gözlerimi kaldırıp doğrudan o kara gözlerine baktım. "Perşembe günü..." dedim yutkunarak. "Perşembe günü senden kaçmak zorundaydım. Pelin, o sahte hesap yüzünden beni tehdit ettiğinde o kadar korktum ki, eski görünmez hayatıma dönmenin en güvenlisi olduğunu düşündüm."

Arda'nın adımları bir anlığına duraksadı. Belimdeki eli daha da sıkılaştı, kaşları çatılmıştı. "Benden kaçtığın o gün, hayatımda ilk defa gerçekten birini sonsuza dek kaybetmekten bu kadar korktum," dedi dürüst bir itirafla. "Bir daha benden bir şey saklamak yok, anlaştık mı ortak? Ne Pelin ne de bir başkası... Karşında kim olursa olsun, o sahnedeki aslan parçası gibi duracaksın. Çünkü ben hep hemen arkanda olacağım."

Bu sözler, kalbimdeki son korku kırıntılarını da süpürüp atmıştı. Gülümseyerek başımı salladım. "Anlaştık," diye fısıldadım.