Stalklarken yakalanma sanatı

Bölüm 3•

Bölüm 3: Çabasız Şıklık Yalanı ve Karamel Macchiato

Tema:

Bölüm 3: Çabasız Şıklık Yalanı ve Karamel Macchiato

Cumartesi sabahı uyandığımda midemde koca bir fil sürüsü halay çekiyordu. Hayatım boyunca hiçbir edebiyat projesi, hatta genel olarak hiçbir okul ödevi beni bu kadar germemişti. Sorun Tanzimat edebiyatı falan değildi tabii ki; sorun, o masada karşımda oturacak olan ve büyük ihtimalle benim bir sapık olduğumu düşünen Arda'ydı.

Odamın zeminini tamamen kıyafetlerle kaplamam tam kırk beş dakikamı aldı. Yatağın üzerinde bağdaş kurmuş, telefondan FaceTime ile bana bağlanan Melis, elindeki cipsi çiğnerken bana acıyan gözlerle bakıyordu.

"Derin," dedi ağzı doluyken. "Sadece bir ödev yapacaksınız. Çocuğun karşısına balo elbisesiyle çıkmayı falan planlamıyorsun umarım?"

"Melis, anlamıyorsun!" diye inledim elimdeki iki farklı kazağı ekrana doğru tutarak. "Eğer çok süslenirsem, 'Aha, benim için hazırlanmış, kesin o fake hesap bu ezik' diyecek. Ama eğer eşofmanla falan gidersem de... Ne bileyim, kendime saygım yokmuş gibi duracak. Bana acımasını istemiyorum! Hangisi sence? Bordo olan mı, krem rengi mi?"

"Krem rengi," dedi Melis göz devirerek. "Altına da mom jean giy. 'Umrumda değilsin ama yine de tarzım var' kombini. Namıdiğer çabasız şıklık yalanı."

Melis gerçekten bir dahiydi. Hızla hazırlanıp evden çıktığımda, aynadaki görüntüme bir nebze olsun güveniyordum. Ta ki kafeden içeri adım atıp onu görene kadar.

Arda, cam kenarındaki bir masaya kurulmuştu. Üzerinde siyah bir kapüşonlu, önünde dumanı tüten bir kahve ve yanında açılmış bir laptop vardı. Güneş ışığı tam yüzüne vuruyor ve sinir bozucu derecede iyi görünmesine sebep oluyordu. Kendi kendime Sakin ol şampiyon, o sadece Tanzimat edebiyatı telkinleri vererek masaya doğru ilerledim.

Beni fark ettiğinde bakışlarını laptoptan çekip bana dikti. Yine o hafif, alaycı gülümseme...

"Geldin," dedi sandalyeyi hafifçe geriye iterek. "Ben de tam penguen belgeselinin yeni bölümüne daldın da beni unuttun sanıyordum."

Sıcaklık anında yanaklarıma hücum etti. "Çok komiksin," diye homurdandım sandalyeyi çekip otururken. "Sadece trafik vardı."

(Yalan. Evim kafeye yürüyerek on dakika mesafeydi ve o on dakikanın beş dakikasını vitrin camından saçımı düzeltmekle harcamıştım.)

"Ne içersin?" diye sordu, önündeki menüyü bana doğru iterken. "Benimki sade filtre. Senin için de uykunu açacak sert bir şeyler söyleyebiliriz istersen. Biliyorsun, gece mesaileri yorar insanı."

Bu çocuk kesinlikle biliyordu.

Yutkundum ve menüye bakmadan, "Karamel Macchiato," dedim en kendinden emin ses tonumla. "Ekstra karamelli olsun. Şeker beynimi çalıştırır. Tanzimat aydınlarını analiz etmek için enerjiye ihtiyacım var."

Gülümsedi. Ama bu sefer o sinir bozucu, alaycı gülümsemelerden değildi. Beklenmedik derecede içten, gözlerinin kenarını kırıştıran bir gülümsemeydi. Ve dürüst olmak gerekirse, bu durum panik seviyemi daha da artırdı.

Garsona siparişleri verdikten sonra aramızda kısa bir sessizlik oldu. Gözleri yüzümde, özellikle de bugün ustaca kapatıcı sürdüğüm gözaltlarımda gezindi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Ebrarevik_6213
@Ebrarevik_6213•2 ay önce

Adın çok slay

BuseGeyik_8611
@BuseGeyik_8611•5 ay önce

bacım niye hep inliyon