Stalklarken yakalanma sanatı

Çantamın yere düşmesi, bana hayatımın en kritik üç saniyesini kazandırdı. Hızla masanın altına eğildim ve o üç saniye boyunca orada, yer karolarının desenini inceleyerek yeni bir hayata başlamayı düşündüm. Belki burada, bu masanın altında yaşayabilirdim. Garsonlar arada bir bana kırıntı atardı. Arda da eninde sonunda mezun olup giderdi.

Ama maalesef hayat bir romantik komedi filmi değildi ve benim o masanın altından çıkmam gerekiyordu.

Derin bir nefes alıp çantamın sapına yapıştım ve hızla doğrulmaya çalıştım. Çalıştım diyorum, çünkü o panikle kafamı masanın kenarına öyle bir geçirdim ki, kafenin içinde yankılanan o tok GÜM sesiyle muhtemelen üç masanın daha dikkatini çekmiştim.

"İyi misin?!" dedi Arda, alaycı tavrını bir anlığına kenara bırakıp endişeyle öne atılarak.

Alnımı tutarak sandalyeme geri çöktüm. Gözlerimden istemsizce yaş gelmişti ama acıdan mı yoksa utançtan mı emin değildim. "Harikayım," diye inledim. "Sadece... yerçekimi test ediyordum. Çalışıyor."

Arda derin bir nefes verdi, ardından dudaklarını birbirine bastırarak gülmesini engellemeye çalıştı. Ama başaramadı. Omuzları sarsılarak gülmeye başladığında, ben alnımı ovuşturarak ona en kötü bakışlarımı atıyordum.