Stalklarken yakalanma sanatı

Bölüm 4•

Bölüm 4: Masanın Altındaki Sırlar ve Namık Kemal

Tema:

Çantamın yere düşmesi, bana hayatımın en kritik üç saniyesini kazandırdı. Hızla masanın altına eğildim ve o üç saniye boyunca orada, yer karolarının desenini inceleyerek yeni bir hayata başlamayı düşündüm. Belki burada, bu masanın altında yaşayabilirdim. Garsonlar arada bir bana kırıntı atardı. Arda da eninde sonunda mezun olup giderdi.

Ama maalesef hayat bir romantik komedi filmi değildi ve benim o masanın altından çıkmam gerekiyordu.

Derin bir nefes alıp çantamın sapına yapıştım ve hızla doğrulmaya çalıştım. Çalıştım diyorum, çünkü o panikle kafamı masanın kenarına öyle bir geçirdim ki, kafenin içinde yankılanan o tok GÜM sesiyle muhtemelen üç masanın daha dikkatini çekmiştim.

"İyi misin?!" dedi Arda, alaycı tavrını bir anlığına kenara bırakıp endişeyle öne atılarak.

Alnımı tutarak sandalyeme geri çöktüm. Gözlerimden istemsizce yaş gelmişti ama acıdan mı yoksa utançtan mı emin değildim. "Harikayım," diye inledim. "Sadece... yerçekimi test ediyordum. Çalışıyor."

Arda derin bir nefes verdi, ardından dudaklarını birbirine bastırarak gülmesini engellemeye çalıştı. Ama başaramadı. Omuzları sarsılarak gülmeye başladığında, ben alnımı ovuşturarak ona en kötü bakışlarımı atıyordum.

"Gülme," dedim sızlanarak. "Zaten yeterince rezil oldum."

Arda gülüşünü yavaşça bastırıp kahvesinden bir yudum aldı. Gözlerinin içi hala parlıyordu. "Rezil olmadın," dedi rahatlatıcı bir ses tonuyla. "Sadece, kediler ve kahveyi bu kadar sevdiğini bilmiyordum. Özellikle de 99 yılında doğmadığını düşünürsek."

Kan beynime sıçradı. Son umut kırıntılarım da o an buharlaşıp uçtu. İnkar etmenin bir anlamı kalmamıştı ama içimdeki o son merak duygusu ağır bastı.

"Nasıl anladın?" diye sordum, sesim beklediğimden çok daha cılız çıkmıştı. "Yani, ismimi asdfghjk falan yapmıştım. Hem de saniyeler içinde!"

Arda arkasına yaslanıp kollarını göğsünde kavuşturdu. "Geçen ayki sunum ödevini hatırlıyor musun? Kendi bilgisayarını akıllı tahtaya bağlamıştın. Sunum bittiğinde sekmeyi kapattın ve altta Spotify uygulaman açık kaldı."

Gözlerim fal taşı gibi açıldı.

"Evet," dedi Arda, yüzündeki zafer gülümsemesiyle. "Sol altta koca harflerle 'kediler_ve_kahve99' yazıyordu. İnsanların detaylara ne kadar dikkat ettiğini küçümsememelisin, ortak."

Ellerimle yüzümü kapattım. "Lütfen bana 2019'daki o korkunç flamingo gözlüklerine bakmadığını söyle."

"Baktın," diyerek güldü Arda. "Hatta beğendin. Ve hayır, o gözlükler korkunç değildi, sadece... dönemin modasıydı diyelim." Yüzümü kapattığım ellerimi yavaşça bileklerimden tutup aşağı indirdi. Göz göze geldiğimizde aramızdaki o gergin atmosfer tamamen dağılmış, yerini garip bir samimiyete bırakmıştı. "Hadi, Namık Kemal bizi bekliyor. Hem merak etme, fake hesabının sırrı bende güvende."

O gün Tanzimat aydınlarını ne kadar anladım bilmiyorum ama bir şey çok netti: Arda sandığım kadar ulaşılamaz, ben de sandığım kadar şanssız değildim.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Silinmiş yorum•5 ay önce

Bu yorum silinmiştir