Stalklarken yakalanma sanatı
Bölüm 5: Karamel Macchiato ve Kantin Sorgusu
Pazartesi sabahları genelde kötüdür. Ama eğer hafta sonu okulun en havalı çocuklarından birine fake hesabınızı resmen altın tepside sunduysanız, o pazartesi sabahı tam anlamıyla bir hayatta kalma mücadelesine dönüşür.
Kantin masasında Melis'e her şeyi—evet, o masanın altındaki kafamı çarpma olayımı ve Arda'nın bileklerimi tuttuğu o kalp krizlik saniyeyi bile—anlattığımda, kızın gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu.
"Sen ciddisin!" diye ciyakladı Melis, elindeki yarım poğaçayı masaya fırlatarak. "Kızım, çocuk seni resmen Spotify'dan FBI gibi enselemiş ve sen bana sakince 'bileklerimi tuttu' diyorsun! Siz şu an resmen bir romantik komedinin yirminci dakikasındasınız!"
"Bağırma!" diye tısladım masanın üzerinden ona doğru eğilerek. "Ne romantik komedisi Melis? Sadece acıdı bana. Yani düşünsene, karşısında masanın altına saklanmaya çalışan bir ezik vardı."
"Ezikleri kimse bileklerinden tutup gözlerinin içine bakarak sakinleştirmez Derin. Kendine gel," dedi Melis kollarını bağlayarak. "Bu çocuk sana yürüyor. Net."
Ona göz devirip çantamı sırtlandım. Zil çoktan çalmıştı ve edebiyat dersi için sınıfa gitmemiz gerekiyordu. Koridor her zamanki gibi mahşer yeriydi. Melis hala arkamdan "Bence hafta sonu yine buluşacaksınız!" diye bağırırken, ben sadece görünmez olma pelerinime sarınıp sırama sağ salim ulaşmayı planlıyordum.
Planım, koridorun tam ortasında, dolabına yaslanmış bir şekilde duran Arda'yı görene kadar kusursuzdu.
Onu görmezden gelip dümdüz yürümeye odaklandım. Bana bakmıyor, bana bakmıyor, kesinlikle bana bakmıyor...
"Ortak!"
Adımlarım olduğu yere çivilendi. Sadece benim değil, koridordaki herkesin (özellikle de okulun dedikodu kazanı olan arka sıradaki kız grubunun) adımları çivilendi. Arda, elindeki iki karton kahve bardağıyla dolabından ayrılıp doğrudan bana doğru yürüyordu.
Melis'in yanımda nefesini tuttuğunu duyabiliyordum.
Arda tam önümde durdu, her zamanki o alaycı ama içten gülümsemesi yüzündeydi. Bardaklardan birini bana doğru uzattı. Üzerinde kalın harflerle adım yazıyordu.
"Ekstra karamelli," dedi sesini bilerek biraz yükseltip herkesin duyabileceği bir tonda. "Pazartesi sabahları beynini çalıştırması için. Malum, hafta sonu penguenler yüzünden pek uyuyamadın."
Göz kırptı.
Yemin ederim o an zaman durdu. Bardağı titreyen parmaklarla alırken, "Te-teşekkürler," diyebildim sadece. O ise hiçbir şey olmamış gibi yanımdan geçip sınıfa doğru yürümeye devam etti.
Koridorda oluşan o ölümcül sessizliğin ardından fısıltılar bir anda patlak verdi. Göz ucuyla etrafıma baktığımda, lise hayatım boyunca ilmek ilmek işlediğim o "görünmez, sıradan kız" imajımın saniyeler içinde un ufak olduğunu gördüm.
Meksika planını iptal ediyordum. Artık direkt başka bir gezegene taşınmam gerekiyordu.
Bu bölümde
Hafta sonu yaşanan o "yakalanma" krizini kantinde Melis'e anlatan Derin, Arda'nın koridordaki sürpriz hamlesiyle lise hayatı boyunca itinayla koruduğu "görünmez kız" statüsünün saniyeler içinde yok oluşunu izler.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Derin bizim eve gelebilirsin kapıyı köylerin arda gelemez
Devamıııne zaman gelirrr
Yorum
Yorum bulunamadı.