Stalklarken yakalanma sanatı

Sınıfa girdiğimde elimdeki o ekstra karamelli kahve bardağı, nükleer bir atıkmış gibi hissettiriyordu. Herkesin gözü bendeydi. Ama "herkes" derken asıl kastettiğim, arka sıranın değişmez kraliçesi Pelin ve yandaşlarıydı.

Pelin, lise hayatı boyunca Arda'ya bakarken gözlerinden kalpler çıkaran o meşhur kızdı. Şu an bana bakarken gözlerinden çıkan şeyler ise kesinlikle kalp değildi; daha çok lazer ışını veya zehirli ok falandı.

Sırama adeta çökerek oturdum. Melis anında bardağı elimden alıp kocaman bir yudum çekti. "Oğlum, çocuk sana resmen yatırım yapıyor," diye fısıldadı heyecanla. "Karameli de tam kıvamında koydurmuş. Bu aşk değil de nedir?"

"Melis, sus," diye inledim kafamı sıraya koyarak. "Pelin beni ilk tenefüste tuvalette kıstırıp saçımı başımı yolacak. Hissediyorum. Hayatımın son demlerini yaşıyorum şu an."

O sırada edebiyat hocası sınıfa girdi ve felaketler zinciri kaldığı yerden devam etti. Hoca, yoklamayı bitirdikten sonra ellerini masasında birleştirip sınıfa o malum soruyu sordu: "Evet, proje grupları. Hafta sonunu kimler verimli geçirdi bakalım?"

İçimden görünmez olmak için dualar ederken, arka çaprazımdan o tanıdık, rahat ses yükseldi.