Stalklarken yakalanma sanatı

Bölüm 6•

Bölüm 6: Fısıltı Gazetesi ve Yedek Kulübesi

Tema:

Sınıfa girdiğimde elimdeki o ekstra karamelli kahve bardağı, nükleer bir atıkmış gibi hissettiriyordu. Herkesin gözü bendeydi. Ama "herkes" derken asıl kastettiğim, arka sıranın değişmez kraliçesi Pelin ve yandaşlarıydı.

Pelin, lise hayatı boyunca Arda'ya bakarken gözlerinden kalpler çıkaran o meşhur kızdı. Şu an bana bakarken gözlerinden çıkan şeyler ise kesinlikle kalp değildi; daha çok lazer ışını veya zehirli ok falandı.

Sırama adeta çökerek oturdum. Melis anında bardağı elimden alıp kocaman bir yudum çekti. "Oğlum, çocuk sana resmen yatırım yapıyor," diye fısıldadı heyecanla. "Karameli de tam kıvamında koydurmuş. Bu aşk değil de nedir?"

"Melis, sus," diye inledim kafamı sıraya koyarak. "Pelin beni ilk tenefüste tuvalette kıstırıp saçımı başımı yolacak. Hissediyorum. Hayatımın son demlerini yaşıyorum şu an."

O sırada edebiyat hocası sınıfa girdi ve felaketler zinciri kaldığı yerden devam etti. Hoca, yoklamayı bitirdikten sonra ellerini masasında birleştirip sınıfa o malum soruyu sordu: "Evet, proje grupları. Hafta sonunu kimler verimli geçirdi bakalım?"

İçimden görünmez olmak için dualar ederken, arka çaprazımdan o tanıdık, rahat ses yükseldi.

"Biz bayağı verimli geçirdik hocam," dedi Arda. Sınıftaki fısıltılar anında kesildi. "Namık Kemal'in vatan sevgisi üzerine uzun uzun konuştuk. Hatta Derin'in konuyla ilgili çok... uykusuz gecelere dayanan, derin analizleri var."

Bana döndü. O sinir bozucu, tatlı gülümsemesi yine dudaklarındaydı. "Öyle değil mi ortak?"

Bütün sınıf (ve tabii ki Pelin) bana döndüğünde, yutkunmaktan boğazım acımıştı. "E-evet," diye kekeledim sadece. "Çok derin analizler." Hoca memnuniyetle başını sallarken, ben sıranın altına doğru yavaşça erimeye çalışıyordum.

Dersin sonunda çantamı toplayıp sınıftan bir an önce kaçmayı planlıyordum ki, Arda yolumu kesti. Boyu benden epey uzun olduğu için kafamı kaldırıp o kara gözlerine bakmak zorunda kaldım.

"Bugün kütüphaneye geçip yazım aşamasına başlayalım diyorum," dedi sanki az önce bütün sınıfı bana düşman etmemiş gibi sıradan bir sesle. "Ama çıkışta basketbol antrenmanım var. Koç bu aralar çok sıkıyor, ekemem."

"Tamam," dedim hemen atılarak. "Ben eve giderim o zaman, yarın hallederiz."

Arda başını iki yana salladı. "Olmaz, teslim tarihine az kaldı. Sen antrenman bitene kadar tribünde bekle, çıkışta beraber geçeriz kütüphaneye. Hem belki benim nasıl şut attığımı falan izlersin."

Bana itiraz hakkı tanımadan göz kırptı ve koridora doğru yürüyüp gitti. Arkasından bakakaldım.

Basketbol antrenmanı. Tribün. Okulun tüm havalı tayfasının, amigo kızlarının ve Pelin'in işgal ettiği o ölümcül bölge. Ben, elinde Tanzimat edebiyatı notlarıyla, orada tek başıma Arda'yı bekleyecektim.

Kesinlikle bugün ölüyordum. Sadece saati tam belli değildi.

Bu bölümde

Arda'nın koridordaki kahve şovundan sonra okulun ilgi odağı haline gelen Derin, popüler kızların ölümcül bakışlarıyla yüzleşir. Edebiyat dersindeki gerginlik yetmezmiş gibi, kendini bir anda okulun tribünlerinde, Arda'nın antrenmanını beklerken bulur.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Silinmiş yorum•5 ay önce

Bu yorum silinmiştir

tavşanhanım29
@tavşanhanım29•5 ay önce

Bu gerçekten yaşadığın şeyler mi yoksa kurgu muu

tavşanhanım29
@tavşanhanım29•5 ay önce

Devamını çook merak ediyorum