Stalklarken yakalanma sanatı
Bölüm 8: Penguen Karalamaları ve Kilitli Kapılar
Spor salonundan çıkarken Pelin'in yüzündeki o dehşet ve yenilgi karışımı ifadeyi muhtemelen ölsem unutmazdım. Arda, hiçbir şey olmamış gibi çantasını tek omzuna atmış, yanımda yürüyordu. Antrenmandan yeni çıkmıştı ama nedense o meşhur "terli lise öğrencisi" kokusu yerine, hafif bir nane ve rüzgar kokuyordu. Bu çocuğun genetiğinde bir hata olmalıydı.
Okulun kütüphanesine adım attığımızda içerisi, terk edilmiş bir kasaba kadar ıssız ve sessizdi. Arka taraflarda, devasa kitaplıkların arasına gizlenmiş geniş bir masaya karşılıklı oturduk.
Sessizlik kuralı yüzünden fısıldayarak konuşmak zorundaydık. Ve inanın bana, Arda gibi biriyle masanın üzerinden birbirinize doğru eğilip fısıldaşmak, kalp ritminiz için hiç de sağlıklı bir aktivite değil.
"Namık Kemal'in tiyatrolarını sen al," diye fısıldadı Arda, kalın bir kitabı önüme doğru iterek. "Ben de makalelerini özetleyeceğim. Anlaştık mı?"
"Anlaştık," diye fısıldadım ben de, sesimin titrememesine dua ederek.
İlk yirmi dakika gerçekten çok verimliydi. Ancak otuzuncu dakikaya doğru, Tanzimat dönemi aydınlarının ağır dili beynimi uyuşturmaya başladı. Gözlerim satırlarda kayarken, elimdeki kalem istemsizce defterimin köşesine kaydı. Bir süre sonra, farkında bile olmadan küçük, melon şapkalı ve elinde baston tutan bir penguen çizdiğimi fark ettim.
Tam penguenin yanına bir de çay bardağı çizecektim ki, defterim bir anda önümden kayıp gitti.
"Hey!" diye inledim fısıltıyla karışık bir panikle.
Arda defterimi kendine çekmiş, çizdiğim şapkalı penguene bakarak omuzlarını sarsarak sessizce gülüyordu. "Demek gece mesailerindeki penguen belgeseli o kadar etkiliydi," diye fısıldadı gözlerinin içi parlayarak. "Gerçi bu daha çok, Tanzimat aydını bir penguene benzemiş. Namık Penguen?"
Yanaklarımın alev alev yandığını hissettim. "Ver şunu!" diyerek defterime uzandım ama Arda defteri havaya kaldırıp beni kışkırtmaya devam etti. Birkaç dakika boyunca masanın üzerinde sessiz bir sinir harbi yaşadık. O kadar dalmıştık ki, dışarıdaki havanın tamamen karardığını ve kütüphanenin o ağır, huzur verici sessizliğinin aslında bir tehlike çanı olduğunu fark edemedik.
"Tamam, yeter bu kadar Tanzimat," dedi Arda sonunda defterimi geri vererek. Saatine baktığında kaşları hafifçe çatıldı. "Saat yedi buçuk olmuş. Görevliler bizi unutmadan çıksak iyi olur."
Eşyalarımızı hızla çantalarımıza tıkıştırıp kütüphanenin ana girişine doğru yürümeye başladık. Koridorların ışıkları sönmüş, sadece acil çıkış tabelalarının o soluk yeşil ışığı kalmıştı. İçimi anlamsız bir huzursuzluk kapladı.
Arda önden gidip kütüphanenin o devasa, çift kanatlı ahşap kapısının koluna asıldı.
Kapı açılmadı.
Arda kaşlarını daha da çatarak kapı kolunu bu kez sertçe aşağı indirdi ve omuz attı. Tok bir metal sesi yankılandı. Kapı kilitliydi. Hem de dışarıdan.
Bana döndüğünde, yüzündeki o rahat alaycı ifade tamamen silinmişti. "Ortak," dedi yavaşça yutkunarak. "Sanırım cuma akşamı okul kütüphanesinde kilitli kaldık."
Çantam ellerimden kayıp yere düşerken, içimdeki o küçük umut kırıntısı da kapının altından süzülüp dışarı kaçtı. Gerçekten, ama gerçekten lanetliydim.
Bu bölümde
Pelin'in bozulan suratını arkalarında bırakıp kütüphaneye sığınan ikili, fısıltılı atışmalar ve penguen çizimleriyle zamanın nasıl geçtiğini anlamaz. Ta ki kütüphanenin devasa ahşap kapılarının üzerlerine kilitlendiğini fark edene kadar.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları