Karanlık Lise: Kan Bağı

kopan kapının tahtaları havada uçuşurken o kalkan toz bulutunun arkasında onu gördüm.. pars.. ama bu sefer yalnız değildi. arkasında, o devasa siyah ciplerinden az önce inmiş gibi duran iki tane daha izbandut gibi çocuk vardı. onların da gözleri karanlıkta aynı pars gibi vahşi bi sarıyla parlıyodu.

pars'ın bakışları direk bana, sonra da ares'in hemen dibimde durmasına kaydı. gözleri saniyeler içinde o kadar koyu bi kehribara dönüştü ki resmen alev alıcak sandım. üstelik boynumda kalan o hafif kan izini ve ares'in dudaklarının bana o kadar yakın olduğunu görünce bütün bedeni öfkeden titremeye başladı.

"ona ne yaptın!!" diye kükredi pars. sesi kulübenin o çürük tahtalarını bile yerinden sarsmıştı resmen. bi adım attı ama ares saniyesinde önüme geçip beni o geniş omuzlarının arkasına aldı.

"hayatını kurtardım sokak köpeği.." dedi ares o her zamanki buz gibi, alaycı ve ukala sesiyle. "sizin o kontrolsüz sürünüz kızı ormanda paramparça etmeden önce."

"bırak kızı ares! o bizimle gelicek, onu korumak sürünün görevi." dedi pars'ın arkasındaki o iri yarı çocuklardan biri. sesi o kadar kalındı ve hırıltılıydı ki midem bulandı korkudan.

"hiçbiyere gelmiyorum!!" diye bağırdım aniden ares'in arkasından çıkarak. dizlerim titriyodu ama artık yeterdi yani herkes benim adıma karar veriyodu!! "sizden de sürünüzden de bıktım! pars amcanın aslında anneme napıcaktını biliyorum.. beni kandırdın!"

pars duyduğu şeyle yerinde donakaldı. gözlerindeki o vahşi öfke bi anlığına kırıldı sanki, yerine şok geldi. "ne.. ne saçmalıyo bu kan emici sana gece? amcam anneni seviyodu ve onu korumaya çalışıyodu!"

"yalan!" diye ağlayarak bağırdım, sesim bütün ormanda yankılandı. "onu zorla dönüştürüp kanını kullanıcaktı! aynı şimdi sizin benim kokum için delirdiğiniz gibi!"

pars sinirle ellerini o dağınık saçlarından geçirdi. "sana yalan söylüyo!! beynini yıkamış senin o piskopat.. alıcam seni ondan." deyip tam üstümüze doğru, o insan üstü hızıyla atılıcaktı ki..

o an içimde inanılmaz, açıklanamaz bişey oldu. kalbim o kadar hızlı ve sert atıyodu ki damarlarımda kan yerine sanki kaynar su akıyodu.. bütün vücudum, parmak uçlarıma kadar alev alev yanmaya başladı. ellerim karıncalanıyodu, kafamın içinde binlerce ses aynı anda bağırıyo gibiydi. nefesim kesildi..

"durun!!" diye çığlık attım bütün gücümle, ellerimi onlara doğru uzatarak.

ve ben çığlık attığım o an, avuç içlerimden dışarıya doğru şeffaf, morumsu bi enerji dalgası yayıldı!! dalga o kadar büyük ve güçlüydü ki, pars ve arkasındaki o iki iri çocuk sanki görünmez bi duvara son sürat çarpmış gibi metrelerce geriye uçup ormanın içindeki ağaçlara savruldular. devasa ağaçların dalları kırıldı onların çarpmasıyla!!

hatta ares bile o sarsıntıyla geriye doğru sendeleyip şok içinde bana baktı..