Karanlık Lise: Kan Bağı

"ne babası anne ne diyosun sen!!" diye bağırdım zindanın o soğuk duvarlarında sesim yankılanırken. beynim uyuşmuştu resmen algılayamıyodum. "benim babam kayseri'de bi muhasebe şirketinde çalışıyo.. her bayramda bana harçlık yollayan, kel ve göbekli bi adamdan bahsediyoruz. bizi nasıl bulucak ayrıca niye bulsun!!"

annem ağlayarak başını iki yana salladı. pars'ın geniş omuzlarına tutunarak ayakta durmaya çalışıyodu. "o adam senin gerçek baban değildi gece.." diye hıçkırdı. "senin o eşsiz kanını, büyükannenden gelen o mirası konseyden saklamak için normal bi hayatımız varmış gibi göstermek zorundaydım. kayseri'deki o adam sadece para ödediğimiz bi figürandı.."

ne?? benim bütün hayatım koca bi yalan mıydı yani!! o her pazar beraber dizi izlediğimiz günlerin, sıradan sıkıcı hayatımın hepsi bi tiyatro muydu?? bacaklarımın bağı çözüldü, düşücektim ki ares o buz gibi elleriyle belimden kavradı beni.

"gerçek baban.." diye devam etti annem titreyerek, o kömürleşmiş halde yerde yatan lidya'ya korkuyla bakarak. "konseyin kurucusu.. vladimir."

bu ismi duyduğu an ares'in bedeni kaskatı kesildi. beni tutan elleri o kadar sıkılaştı ki canım yandı.. ares'in gözlerindeki o kan kırmızı renk bi anda parlayıp söndü. "sen.. sen vladimir'in kızı mısın?" diye fısıldadı ares inanmayan gözlerle bana bakarak.

"kim o adam ares!!" diye ağlamaya başladım ellerimle yüzümü kapatarak. "ben kimim ya ben kimim!!"