Karanlık Lise: Kan Bağı

"sen sadece benim efsanemsin.."

ares'in o buz gibi ama bi o kadar da ruhumu titreten sesi karanlıkta yankılandığında, bütün o acım, korkum ve kimsesizliğim saniyeler içinde uçup gitti sanki. yağmur damlaları yüzümüze vuruyodu ama ben sadece onun o kömür karası gözlerindeki yoğunluğa odaklanmıştım. kalbim o kadar hızlı atıyodu ki göğüs kafesimi kırıcak sanıyodum.

gözyaşlarımı sildiği o buz gibi baş parmağını yavaşça dudaklarıma bastırdı. "artık ağlamak yok gece," diye fısıldadı. "kraliçeler ağlamaz.. onlar sadece yakıp kül ederler."

beni motordan kucaklayıp o şeffaf cam evin içine taşıdı. içerisi şöminenin o loş ve sıcak ışığıyla aydınlanıyodu. üstümden o sırılsıklam olmuş devasa siyah tişörtü ve hırkayı çıkarmama yardım etti, (tabi ki arkasını dönerek, o kadar da değil hdhdhd) ve bana dolaptan siyah kalın bi kazak verdi.

şöminenin karşısındaki o kocaman siyah deri pufa kıvrıldım. ares de kendi deri ceketini bi kenara atıp karşıma oturdu. alevlerin ışığı onun o kusursuz, bembeyaz yüzüne vuruyodu.

"bana onu anlat ares.." dedim titreyen sesimle, ellerimle o sıcak kazağın kollarını çekiştirerek. "vladimir.. o adam nasıl biri? neden beni bulmasını istemiyoruz?"

ares'in yüzü o ismi duyduğu an aniden buz kesti. çenesindeki kaslar o kadar belirginleşti ki dişlerini kırcak sandım. gözlerini benden kaçırıp şöminedeki ateşin içine dikti.

"vladimir sadece bi konsey kurucusu değil gece," dedi o karanlık ve derin sesiyle. "o, yüzyıllardır yaşayan ilk safkanlardan biri. senin büyükannen o meşhur barışı sağladığında, vladimir bunu kendi türüne bi ihanet olarak gördü. o hep kurtadamların ve insanların bize boyun eğmesini, bizim kölemiz olmasını istedi."

nefesim boğazımda düğümlendi.. "yani.. o saf kötülük mü?"

ares bana doğru yavaşça döndü, o kömür karası gözlerinde o kadar büyük bi nefret vardı ki.. "o sadece kötülük değil, o bencil bi canavar. anneni o kayseri'deki sahte hayata mahkum etmesinin tek bi sebebi var.. senin kanının gücünün uyanmasını bekliyodu. mor alev, yani kraliçenin gücü sadece ergenlikten sonra, duygular zirveye çıktığında uyanır. seni şimdiye kadar sakladı çünkü zayıf bi çocuktun. ama artık.. artık o efsanevi güce sahipsin."

"beni.. beni yanında mı istiyo yani?" diye kekeledim korkuyla. "bana babalık falan yapıcağını sanmıyorum ares.."

ares alayla ve acı dolu bi şekilde sırıttı. "babalık mı? vladimir'in lügatında sevgi diye bişey yok küçük kız. o seni kendi yanına, o karanlık tahtın varisi olarak istiyo. senin mor alevinle bütün kurtadam sürüsünü ve ona karşı çıkan diğer vampirleri kül etmek istiyo. seni bi silah olarak kullanıcak."

benim o sıradan çilek kokulu dünyam harbiden paramparça olmuştu.. ben bi silahtım yani öyle mi?

içimde aniden inanılmaz bi öfke kabarmaya başladı. o sahte babaya, annemin çektiği acılara, pars'ın amcasının ölümüne ve ares'in gözlerindeki o hüzne sebep olan adama.. öz babama karşı inanılmaz bi nefret doldu içime.