Karanlık Lise: Kan Bağı

"sen sadece benim efsanemsin.."

ares'in o buz gibi ama bi o kadar da ruhumu titreten sesi karanlıkta yankılandığında, bütün o acım, korkum ve kimsesizliğim saniyeler içinde uçup gitti sanki. yağmur damlaları yüzümüze vuruyodu ama ben sadece onun o kömür karası gözlerindeki yoğunluğa odaklanmıştım. kalbim o kadar hızlı atıyodu ki göğüs kafesimi kırıcak sanıyodum.

gözyaşlarımı sildiği o buz gibi baş parmağını yavaşça dudaklarıma bastırdı. "artık ağlamak yok gece," diye fısıldadı. "kraliçeler ağlamaz.. onlar sadece yakıp kül ederler."

beni motordan kucaklayıp o şeffaf cam evin içine taşıdı. içerisi şöminenin o loş ve sıcak ışığıyla aydınlanıyodu. üstümden o sırılsıklam olmuş devasa siyah tişörtü ve hırkayı çıkarmama yardım etti, (tabi ki arkasını dönerek, o kadar da değil hdhdhd) ve bana dolaptan siyah kalın bi kazak verdi.

şöminenin karşısındaki o kocaman siyah deri pufa kıvrıldım. ares de kendi deri ceketini bi kenara atıp karşıma oturdu. alevlerin ışığı onun o kusursuz, bembeyaz yüzüne vuruyodu.

"bana onu anlat ares.." dedim titreyen sesimle, ellerimle o sıcak kazağın kollarını çekiştirerek. "vladimir.. o adam nasıl biri? neden beni bulmasını istemiyoruz?"