Karanlık Lise: Kan Bağı

"çığlık atarak geriye doğru düştüğümde ares saniyeler içinde yanımda bitti. o buz gibi, güçlü kolları beni yere çarpmadan havada yakaladı. göğsüm o kadar hızlı inip kalkıyodu ki nefes alamıyodum, gözlerim hala o şöminedeki ateşin içindeydi ama o kan kırmızı, yaşlı gözler çoktan kaybolmuştu.

"gece! bana bak, noldu!" diye kükredi ares. sesindeki o nadir duyduğum panik kalbimi daha da hızlandırdı. beni sıkıca tutup yüzümü kendine çevirdi.

"o.. ordaydı," diye hıçkırdım titreyen ellerimle şömineyi işaret ederek. "vladimir.. babam. ateşin içinden benimle konuştu ares!! beni bulduğunu, tahtta onun yanına oturucağımı söyledi!!"

ares'in o kömür karası gözlerinde aniden fırtınalar koptu resmen. çenesini o kadar sert sıktı ki boynundaki damarlar belirginleşti. "lanet olsun.." diye tısladı ayağa fırlayarak. ellerini o siyah dağınık saçlarından geçirdi. "mor alev.. sen o gücü kendi öfkenle serbest bıraktığında, kan bağınız yüzünden zihinsel bi kapı açtın. cam evin koruma büyüsü dışardan içeriye sızmaları engelliyo.. ama sen o kapıyı içerden açtın gece!!"

"ben bilerek yapmadım!!" diye ağlamaya başladım dizlerimi kendime çekerek. "ben onun gibi bi canavar olmak istemiyorum.. o gücü istemiyorum ares!"

ares o insan üstü hızıyla tekrar önümde diz çöktü. o buz gibi, uzun parmaklarıyla yanaklarımı avuçladı, gözyaşlarımı sildi. bana o kadar derin, o kadar şefkatli bakıyodu ki içimdeki o korkunç karanlık bi anlığına aydınlandı sanki.

"sen onun gibi değilsin," diye fısıldadı her kelimenin üstüne basarak. "senin kalbin var küçük kız. senin o çilek kokun, o titreyen ama pes etmeyen cesaretin var. vladimir sadece yıkımı bilir.. sen ise yeniden var etmeyi. o gücü karanlık için değil, kendini korumak için kullanıcaksın."

tam ona cevap vericektim ki.. inanılmaz yüksek, kulakları sağır eden bi ÇAT sesi duyuldu!!

ikimiz de aynı anda sesin geldiği yere, o devasa boydan boya cam duvara döndük. camın tam ortasında, tavandan yere kadar uzanan devasa bi çatlak oluşmuştu!! ve çatlak giderek büyüyodu, örümcek ağı gibi bütün cama yayılmaya başladı!!

"koruma büyüsü kırılıyo.." diye fısıldadı ares. beni kolumdan tutup aniden arkasına çekti. gözleri saniyeler içinde o ölümcül, kan kırmızısı rengine dönüşmüştü.

"onlar mı geldi.. konsey mi?" diye titredim arkasından ormana bakarak.

camdaki çatlakların arkasından, zifiri karanlık ormanın içinde parlayan onlarca kırmızı nokta belirdi.. ama bunlar sıradan vampirlerin gözleri değildi. bu gözler sanki karanlığın ta kendisiydi, etraflarında siyah bi sis dalgalanıyodu.

"hayır.." dedi ares buz gibi, ölüme meydan okuyan bi sesle. "bunlar konseyin askerleri değil. bunlar gölge muhafızları.. vladimir'in kişisel suikastçıları. o lanet herif seni almaya gelmiş."

büyük bi gürültüyle o devasa, büyülü cam duvar tuzla buz oldu!! binlerce cam kırığı üstümüze yağmur gibi yağarken ares beni geniş omuzlarıyla korudu, hiçbir cam parçası bana değmedi. ama rüzgarın o dondurucu soğuğu ve ölümün kokusu saniyeler içinde içeri doldu.