Karanlık Lise: Kan Bağı

pars o devasa siyah kurt formunda gölge iblisini paramparça ettikten sonra, ormanı inleten o zafer ulumasını kopardı. arkasındaki bütün sürü de ona eşlik ettiğinde tüylerim diken diken oldu resmen. o vahşi ve ilkel güç, kanımdaki o melez yanı bi şekilde inanılmaz çekiyo, heyecanlandırıyodu.

pars yavaşça bize doğru döndüğünde, etrafını o meşhur sis bulutu sardı. kemiklerinin kırılma sesi (evet çok iğrenç ama bi o kadar da havalıydı hdhdhd) duyuldu ve sis dağıldığında, insan formunda tam karşımızda duruyodu.

üstünde sadece o yırtık pırtık siyah eşofman altı kalmıştı. devasa, kaslı göğsü nefes nefese inip kalkıyo, esmer teninde ter damlaları parlıyodu. kehribar rengi gözleri karanlıkta hala o vahşi ateşle yanıyodu. bana doğru bi adım attı.

"gece.. iyi misin? geç kalmadım ya?" dedi o kalın, boğuk ve endişeli sesiyle.

tam ona cevap vericektim ki ares aniden önüme geçti, beni yine o geniş omuzlarının arkasına sakladı. o uzun, siyah kılıcını yavaşça indirse de bedeni hala savaşmaya hazır bi yay gibi gergindi.

"burnunu her şeye sokmasaydın da hallediyoduk sokak köpeği," diye hırladı ares. "ama yine de.. kraliçemin hayatını tehlikeye atmadığın için şanslısın."