Karanlık Lise: Kan Bağı

"ne saçmalıyosun sen ya" diyebildim sadece sesim titrerken. gözlerimi ondan alamıyodum. dünkü o devasa kurdun kehribar rengi gözleri kafamın içinde yankılanıyodu resmen. geri adım atmaya çalıştım ama çocuk o kadar sıcaktı ki alev alev yanıyodu etraf.

tam o sırada koridorda buz gibi bi rüzgar esti sanki.. etraftaki bütün o ergen fısıldaşmaları bıçak gibi kesildi. kafamı çevirdiğimde onu gördüm. ares... elleri cebinde, siyah deri ceketiyle ağır ağır bize doğru geliyodu. ama yürüyüşünde o kadar yırtıcı bi hava vardı ki herkes korkuyla kenara çekiliyodu yutkunarak.

"kızı rahat bırak sokak köpeği.." dedi ares buz gibi o tehlikeli sesiyle. sesi koridorda çınladı resmen.

pars aniden önüme geçip beni geniş omuzlarının arkasına aldı. boğazından dün gece ormanda duyduğum o korkunç hırlamanın resmen aynısı çıktı. "sen kendi işine bak kan emici," diye tısladı pars kazağını yırtıcakmış gibi duran kaslarını kasıp yumruklarını sıkarken. "o benim, anlıyomusun? ondan uzak durucaksın."

benim mi?? ne zaman onun olmuştum ya alt tarafı sabah dolabımın önünde önümü kesmişti!! ama kalbim o kadar hızlı atıyodu ki nefes alamıyodum. bi tarafta alev gibi yanan pars, diğer tarafta etrafı donduran ares... ikisinin arasında sıkışıp kalmıştım resmen o çilekli şampuan kokumla..