Karanlık Lise: Kan Bağı

"ares... ares yalvarırım aç gözlerini!"

sesim taht odasının o yıkık dökük, soğuk duvarlarına çarpıp bana geri dönüyodu. kucağımda yatan bedeni buz gibiydi. boynundaki o simsiyah, zehirli damarlar şahdamarına doğru iğrenç bi hızla ilerliyodu. göğsüne yasladığım ellerim onun kanıyla kaplıydı ve ne kadar sarsarsam sarsayım, o kömür karası gözleri açılmıyodu.

içimde bi yerlerde, ruhumun tam ortasında bi camın paramparça olduğunu hissettim.

"ne kadar trajik..."

o ses. o dondurucu, iğrenç ses.

başımı hızla tahta doğru çevirdim. vladimir, göğsüne saplı duran o siyah-gümüş kılıca rağmen ölmemişti. ama bedeni.. bedeni yavaş yavaş siyah bi küle, yoğun bi gölgeye dönüşüyodu. ay ışığı onu eritiyodu ama o hastalıklı gülümsemesi hala yüzündeydi.

"o kılıç beni tamamen yok edemez gece," diye fısıldadı vladimir, sesi artık zihnimin içinde yankılanıyodu. "ben karanlığın ta kendisiyim.. sadece uykuya dalıcam. ama o..." kanlı parmağıyla kucağımdaki ares'i işaret etti. "o zehir kadimlere ait. sıradan bi kara büyü değil. güneşi bi daha asla göremicek."

"onu nasıl kurtarıcam?!" diye bağırdım, sesimdeki o çaresizlik koca şatoyu titretecek kadar keskindi. "söyle bana!!"