Karanlık Lise: Kan Bağı

gölge zirve'nin devasa taht odasında ölümcül bi sessizlik hakimdi. az önce bana meydan okuyan o kibirli vampir lordları, şimdi önümde başları yerde, titreyerek bekliyolardı.

"kalkın." dedim, sesim o kadar ruhsuz ve dondurucuydu ki kendi sesimi bile tanıyamadım.

birer birer, tereddütle ayağa kalktılar ama hiçbiri gözlerime bakmaya cesaret edemiyodu. tahttan yavaşça ayağa kalktım. üstümdeki siyah, kan lekeli kıyafetlerim ve etrafımı saran o karanlık aurayla aralarında yürümeye başladım.

"vladimir'in devri bitti," diye fısıldadım ama sesim odadaki herkesin zihnine kazınıyodu. "artık kuralları ben koyuyorum. kurt sürüsüyle olan savaşınız bu gece itibariyle sona erdi. sınırlar kapatılacak. gölge zirve'den benim iznim olmadan uçan tek bi yarasa bile olursa..."

sağ elimi hafifçe havaya kaldırdım. parmak uçlarımdan sıçrayan mor bi alev topu, az ileride duran ve vladimir'in sağ kolu olduğunu bildiğim yaşlı bi vampirin göğsüne çarptı!! adam çığlık bile atamadan saniyeler içinde kül yığınına dönüştü!

lordların hepsi dehşet içinde bir adım geriledi.

"o külleri temizleyin." dedim buz gibi bi ifadeyle. "ve itirazı olan varsa, şimdi konuşsun."

kimseden çıt çıkmadı. hepsi tekrar önümde eğildi. artık onlar için bi melez veya iğrenç bi insan kırması değildim. en büyük kabuslarıydım.

onları o yıkık dökük taht odasında bırakıp, görünmez bi güç kalkanıyla koruduğum ares'in yanına yürüdüm. dizlerimin üstüne çöküp kalkanı usulca araladım ve titreyen ellerimi onun o buz gibi, pürüzsüz yüzüne koydum.

"her şey bitti sevgilim..." diye fısıldadım, gözümden düşen tek bi damla yaş onun solgun yanağına karıştı. siyah damarlar yok olmuştu ama o güzel, ukala kömür karası gözleri sımsıkı kapalıydı. kalbi o kadar yavaş atıyodu ki, sadece benim melez duyularım bunu hissedebilirdi. derin, büyülü bi komadaydı.

eğilip dudaklarımı onun soğuk dudaklarına bastırdım. kalbimdeki o son masumiyet kırıntısı da o öpücükle birlikte sökülüp atıldı.

"söz veriyorum," diye fısıldadım kulağına, gözlerimi açtığımda gözbebeklerim tamamen saf bi karanlığa bürünmüştü. "seni bu lanetli uykudan uyandırıcam. o zehri yaratanları bulucam. gerekirse dünyayı yakmam gerekecek... ama yakıcam."

ben bu yemini ettiğim o saniye... gölge zirve'nin metrelerce altında, asırlardır unutulmuş kilitli zindanlarda, yer kabuğu hafifçe titredi.

karanlık kraliçenin tahta oturduğu an yaydığı o korkunç enerji, yeraltının en derinliklerine kadar sızmıştı. ve zifiri karanlığın içindeki o taş lahitlerden birinin kapağı, asırlar sonra ilk defa.. büyük bir gürültüyle çatladı.

karanlığın içinden, iki tane kor gibi yanan kıpkırmızı göz açıldı.

oyun yeni başlıyodu.

BİRİNCİ KİTABIN SONU

(Y.N: AAAAAAAAAAAAAAA KIZLARRRRRR İNANAMIYORUM BİTTİ!!!! 😭🔥👑 SEZON FİNALİMİZİ VERDİK!!! Ellerim titriyor şu an yazarken, inanamıyorum bu noktaya geldiğimize!! Gece'nin o masum lise öğrencisinden acımasız, dünyayı yakmaya hazır bi Kraliçe'ye dönüşümünü okumak... Ares'in o fedakarlığı... ve o son sahnedeki uyanan kırmızı gözler!!! 😱 Yeraltında neler oluyor, Ares uyanacak mı, Pars annesiyle ne yaptı hiçbir şey söylemiyorum ağzıma fermuar çektim 🤐