Karanlık Lise: Kan Bağı

fotoğrafı elimde tutarken ellerim deli gibi titriyodu.. annem... annem bu doğaüstü kasabayı ve o kehribar gözlü adamı nerden tanıyodu? beynim uyuşmuştu resmen. o sarı gözlü adam pars'ın babası falan mıydı? kafamda milyon tane soru varken aşağıdan dış kapının sertçe kapanma sesi geldi. annem gelmişti!!

panikle o kilitli sandığı kapattım, yerine ittim ve fotoğrafı da hemen kazağımın içine saklayıp odama kaçtım. bütün akşam annemin yüzüne bile bakamadım, yemekte ağzıma tek lokma koymadım yalan söylediği o kadar belliydi ki.

gece yatağımda dönüp durdum uyku tutmadı. dışarda feci bi rüzgar vardı ve yağmur hala bardaktan boşalırcasına yağıyodu. saat gecenin üçüydü. fotoğrafı yastığımın altından çıkarıp o sarı gözlü adama bakıyodum ki... odanın içi birden buz gibi oldu. cam açıktı ve perdeler rüzgardan havalanıyodu. ama ben yatmadan önce camı kapattığıma adım gibi emindim!!

camın kenarındaki o uzun, karanlık gölgeyi görünce tam çığlık atıcaktım ki saniyeler içinde buz gibi, bembeyaz eller dudaklarımı sıkıca kapattı.

"şşşşt.. sessiz ol küçük kız.."