Kör Nokta

Bölüm 13: Namlu Ucu

Ensemdeki soğuk çelik parçasının baskısı arttı. Karanlığın içinde arkamdaki adamın düzenli, profesyonel nefes alışverişini duyabiliyordum. Muhtemelen gözünde askeri tip bir gece görüş dürbünü vardı. Beni net görüyordu ama benim sol omzum çökmüş, sol elim tamamen iptal olmuştu. Açıkça bir ölüydüm.

"Silahı parmak uçlarınla yere bırak, Sinan," dedi adam, fısıltıyla. Sesi buz gibiydi.

Sol kolumun hissizliğini kullandım. Kolum sanki benden bağımsız bir et parçasıymış gibi yana doğru düşerken gövdemi de o yöne doğru bıraktım. Adam tam silahı bırakacağımı sandığı an, sağ elimdeki Canik’i koltuk altımdan arkaya doğru uzatıp tetiğe bastım. Dan!

Namludan çıkan alev karanlığı saliseliğine yırttı. Mermi adamın omzuna denk gelmiş olmalıydı ki acı bir inlemeyle geriledi. Dönüp üzerine çullandım. Lobinin mermer zemininde, kırık cam parçalarının üstünde vahşi bir boğuşma başladı. Sol omzumdaki dikişler tamamen patladı, göğsüme yayılan acı yüzünden çığlık atmamak için dişlerimi sıktım. Sağ elimle adamın boğazına yapıştım, yerdeki sivri bir cam parçasını körleme bir öfkeyle boynuna sapladım. Adam altımda birkaç kez sarsıldı ve hareketsiz kaldı.

Nefes nefese adamın üzerinden kalktım. Gözündeki gece görüş gözlüğünü söküp kendi kafama taktım. Birkaç saniyelik parazitin ardından lobinin içi yeşil ve net bir görüntüye kavuştu. Artık karanlık benim bölgemdi.

Köşkün devasa ahşap merdivenlerine yöneldim. Basamakları sessizce tırmanırken, yukarıdaki koridordan gelen o tanıdık baston tıkırtılarını ve telaşlı ayak seslerini duyabiliyordum. Müsteşar panik içindeydi. Maslak’taki o kibirli bürokrat, Beykoz ormanlarındaki av köşkünde kapana kısılmış yaşlı bir fareye dönüşmüştü.

Üst kattaki büyük çalışma odasının çift kanatlı kapısını tekmeyle açtım. Güm!

Müsteşar masanın arkasındaki gizli kasanın önündeydi. Elindeki kalın harici diskleri siyah bir çantaya tıkıştırmaya çalışıyordu. Beni yeşil ekranın arkasından, elimde silahla görünce elindeki çanta yere düştü. Masanın hemen arkasındaki Fransız cam kapıların ardında, Beykoz sahilinin dalgalı denizi görünüyordu. Aşağıdaki özel iskelede motoru rölantide çalışan bir sürat teknesinin uğultusu odaya kadar geliyordu. Kaçış yolu denizdendir.

Gözlüğü kafamdan çıkarıp fırlattım. Canik’in namlusunu tam iki kaşının ortasına diktim. "Yolun sonu, Müsteşar," dedim, sesimdeki nefret odayı donduracak kadar derindi. "Aylin’in hesabını ödeme vakti."

Yaşlı adam korkup geri çekilmedi. Aksine, yüzünde nefret dolu, acı bir tebessüm belirdi. Bastonuna dayanarak doğruldu ve gözlerimin içine baktı.

"Sen gerçekten çok saf bir tetikçisin Sinan," dedi, sesi hırıldayarak öksürdü. "O kızın, Aylin’in ölüm emrini benim verdiğimi mi sanıyorsun? Ben sadece o paravan lojistik ağının başındaki adamım. Parayı yönetirim, canları değil."

Namluyu alnına daha sert bastırdım. "Yalan söylüyorsun. Cemal her şeyi anlattı."

Müsteşar acı bir kahkaha attı. "Cemal bir piyondu! O kız o dosyalarda ne buldu sanıyorsun? Benim pisliğimi mi? Hayır... Aylin, senin geçmişte hayatını adadığın, uğruna kurşun yediğin o eski teşkilatın içerideki gizli infaz fonlarını buldu. Kızın ölüm emrini Ankara değil, seni yetiştiren o eski şeflerin verdi. Seni de buraya beni temizle, arkada iz bırakma diye bilerek sürdüler. Sen bir kahraman değilsin Sinan, sen kendi katillerinin temizlikçisisin."