Kör Nokta

Bölüm 3: Av Köpekleri

Tarlabaşı’nın dar sokaklarında sabah asla gerçek anlamda aydınlanmaz. Sadece grinin tonları değişir. Tarık’ın verdiği pirinç anahtar, rutubetten şişmiş ahşap kapının paslı kilidinde zorlanarak döndü. Tık.

İçeri adım attığımda burnuma dolan o ağır, küflü hava bana eski günleri hatırlattı. Burası sistemin işlemediği, kameraların kör olduğu yerdi. Yerdeki toz tabakası aylardır buraya kimsenin girmediğini kanıtlıyordu. Sokak lambasının cılız ışığı, panjurların arasından süzülüp ortadaki eski ahşap masayı aydınlatıyordu.

Montumu çıkarıp sandalyenin arkasına fırlattım. Cebimden Tarık'ın verdiği ağır metal parçasını çıkardım. Serin, mat siyah bir çelik. Yıpranmış bir Glock 19. Seri numarası asitle silinmiş, namlusu temiz. Şarjörü çıkardım, mermileri tek tek kontrol ettim. On beş adet dokuz milimetre. Maslak'taki kravatlı pislikleri temizlemek için yeterli miydi? Görecektik.

Silahı masaya, tam elimin uzanabileceği bir noktaya bıraktım ve sırt çantamdan Tarık'ın dükkanından aşırdığım kalın kasalı, izlenemez bilgisayarı çıkardım. Fişini duvardaki tek sağlam prize takıp ekranı açtım.

Ekranda akan yeşil kod satırları, benim avlak alanımdı. Vedat Karaca’nın lojistik şirketinden kopyaladığım o küçük veri kırıntısı, doğru kazıldığında koca bir madene dönüşebilirdi. Aylin’in evinde beni öldürmeye çalışan o temizlik ekibinin bir izi olmalıydı. O adamlar şirketin bordrosunda değildi ama Vedat onlara bir şekilde ödeme yapmak zorundaydı.

"Hadi bakalım, büyük patron..." diye fısıldadım ekrana bakarken. "Kusursuz cinayet yoktur, sadece kötü gizlenmiş hesap özetleri vardır."