Kör Nokta

Bölüm 6: Artçı Şoklar

Yağmur, plazanın o yüksek tavanlarından süzülen kanı temizleyebilirdi ama sol omzumdaki o dipsiz acıyı söküp atamazdı. Yürürken her adımda sol tarafımdan aşağı sıcak bir sızıntının indiğini hissediyordum. Turnike dayanmıyordu. Görüşümün kenarları yavaş yavaş kararıyordu. Kan kaybediyordum ve bu şehirde gidebileceğim tek bir resmi hastane bile yoktu.

Taksiye binmedim. Koltukları kana bulamak, arkamda bir DNA izi ve beni doğrudan polise ihbar edecek bir tanık bırakmak demekti. Metroya da binemezdim; kameralar yüzümü saniyeler içinde fişlerdi. Mecburen arka sokaklara, gölgelerin arasına sığındım. Kendimi Kurtuluş’un dik ve köhne yokuşlarından birine attım. Hedefim, eski bir askeri cerrah olan Doktor rütbeli Nuri’nin bodrum katındaki dairesiydi.

Kapıyı kırarcasına çaldım. Küt. Küt. Küt.

Nuri kapıyı aralayıp beni gördüğünde hiç soru sormadı. Sadece yakamdan tutup beni içeri çekti ve arkamdan üç kilidi birden çevirdi. "Yine bir pisliğe bulaşmışsın Sinan," dedi yorgun bir sesle. Beni salondaki o muşamba kaplı masaya yatırdı.

Narkoz yoktu. Nuri’nin böyle işler için uyuşturucu stoğu bulundurması yasaktı, benim de kaybedecek vaktim yoktu. Ağzıma temiz bir bez parçası tıktı. "Isır," dedi.

Metalin etime girdiğini hissettiğim an gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Dişlerimi kumaşa öyle bir sıktım ki çenemin kırılacağını sandım. Nuri, pensle içerideki ezilmiş çekirdeği ararken bilincimi kaybetmemek için odanın köşesindeki eski televizyona odaklandım. Sesi kısıktı ama alt yazılar her şeyi haykırıyordu.

"Maslak'ta dev operasyon... Ünlü iş insanı Vedat Karaca'nın şirketine siber saldırı... Uluslararası hesaplar donduruldu."

Çınn. Tok bir metal sesi geldi. Nuri, kanlı kurşun çekirdeğini metal küvete fırlatmıştı. Ağzımdaki bezi tükürdüm. Göğsüm körük gibi inip kalkıyordu, her yerim sırılsıklam ter içindeydi. Nuri yarayı hızlıca dikip üzerine kalın bir gazlı bez yapıştırdı.

"İşin bitti. Şimdi defol git evimden," dedi ellerini yıkarken. "Televizyondaki o pisliğin arkasında kimlerin olduğunu biliyorum. Seni burada bulurlarsa beni de yaşatmazlar."

Masadan doğruldum, ceketimi yaralı omzumu koruyarak zorlukla üstüme geçirdim. Tam kapıya yönelecektim ki cebimde Tarık’ın verdiği o izlenemez 'kullan-at' telefon titremeye başladı. Ekranda numara yoktu. Yeşil tuşu kaydırdım.

"Sinan, hemen şehri terk etmen lazım," dedi Tarık. Sesi daha önce hiç duymadığım kadar panik doluydu.

"Vedat bitti Tarık. Her şeyi sızdırdım, sistem onu yutacak," dedim derin bir nefes alarak.

"Anlamıyorsun..." dedi Tarık, arkadan gelen gürültülü araba seslerinin arasından. "Sızdırdığın o veriler sadece Vedat’ın kara parasını patlatmadı. O dosyaların en dibinde, gümrükteki koruma kalkanını sağlayan Ankara’daki o üst düzey ismin de kayıtları varmış. Adamın adını tüm dünyaya ifşa ettin. Şimdi sadece karteller değil, devletin içindeki o karanlık adamlar da senin peşinde. Şehre giriş çıkışları kapatıyorlar."

Telefon kapandı. Dıt. Dıt. Dıt.

Telefona baktım. Sonra Nuri’nin endişeli yüzüne. Maslak'taki plaza meğer sadece bir av köşküymüş. Asıl ormanın içine şimdi düşmüştüm ve elimde mermisi bitmiş bir Glock’tan başka hiçbir şey yoktu. Dışarıda yağmur hala çiseliyordu ama bu kez İstanbul sokakları beni saklamak için değil, yutmak için bekliyordu.