Telgrafın Tellerinde İhanet ve Direniş

Bölüm 3•

Ateşten Gömlek

Tema:

3. BÖLÜM: Ateşten Gömlek

Kamil, loş arka odada karşısında dikilen bu genç kadına şaşkınlıkla bakıyordu. Bir telgraf memurundan, üstelik kendisi gibi sıradan, silik bir memurdan ne istiyor olabilirlerdi? Yutkundu, sesini sabit tutmaya çalışarak, "Benim yaşlı bir anam var," dedi. "Fatih'te, dökük bir evde beni bekler. Ben hapse düşersem, ya da daha kötüsü... O kadın sokakta kalır. Ben kahraman değilim hanımefendi."

Zehra'nın yüzündeki sert ifade bir anlığına yumuşadı ama gözlerindeki o tavizsiz ateş sönmedi. "Biliyoruz Kamil Efendi," dedi usulca. "Kahraman olmadığın için buradasın zaten. Fransızlar postanedeki her odayı tuttu, her memuru fişledi. Ama senin gibi başı önde, sadece işine bakan adamları birer eşya, birer tahta masa gibi görüyorlar. Görünmezsiniz onların gözünde. İşte bizim tam da o görünmezliğe ihtiyacımız var."

Zehra, masaya doğru bir adım atıp Kamil'in gözlerinin içine baktı. "Ayrıca bir gerçeği unutuyorsun: Yüzbaşı Dubois dün gece senden şüphelendi. O adamın radarına bir kez girdin mi, tek başına hayatta kalamazsın. Seni ilk bahanede ezer geçerler. Bize yardım etmelisin ki, biz de sana Dubois'nın hamlelerini önceden fısıldayalım."

Kamil, Çamlıca'dan ayrılıp Suriçi'ne, Fatih'in çamurlu sokaklarına döndüğünde Zehra'nın sözleri beyninde yankılanıyordu. Ahşap, boyası dökülmüş evinden içeri girdiğinde içerisi buz gibiydi. Yaşlı annesi, mangalda kalan son külleri üfleyerek ısıtmaya çalıştığı bir tas tarhana çorbasını oğlunun önüne koydu. Kadının titreyen, çatlamış ellerine ve odadaki o koyu çaresizliğe bakan Kamil, acı gerçeği o an anladı. Bu şehri, bu insanları kurtaracak bir mucize gökten inmeyecekti. Telgraf tellerinin ucundaki parmakları, cephedeki bir mavzerin tetiği kadar mühimdi artık.

Ertesi gün, Sirkeci Büyük Postanesi'nde akşam mesaisi her zamanki kasvetiyle başladı. Kamil masasına oturdu, maniplenin soğuk pirinç tuşuna dokundu. Zehra dükkandan çıkmadan önce ona küçük bir detay öğretmişti: Karakol Cemiyeti'nden gelen gerçek mesajlar, daima iki kısa, bir uzun tıkırtıyla; yani sıradan bir hat paraziti gibi duyulan gizli bir ritimle başlayacaktı. Bu ritim yoksa, mesaj sahteydi.

Gece yarısına doğru hat aniden canlandı. Hızlı ve şifreli Osmanlıca kelimeler kağıda dökülmeye başladı. "Mühimmat... depo... sevkiyat..." Kamil'in nabzı hızlandı, eli kaleme gitti. Ancak bir şey eksikti. Mesajın başında o iki kısa, bir uzun parazit sesi yoktu. Bu, doğrudan cemiyetten gelmiyordu.

Göz ucuyla kapıya doğru baktı. Kapı aralıktı ve koridorun karanlığında, Yüzbaşı Dubois'nın o gümüş işlemeli bastonunun ucu belli belirsiz parlıyordu. Fransız, sinsi bir tuzak kurmuş, Kamil'in telaşlanıp telaşlanmayacağını izliyordu.

Kamil derin bir nefes aldı. İçindeki korkuyu söküp attı ve üzerine aptal, bıkkın bir devlet memuru maskesini geçirdi. Kağıdı panikle saklamak yerine, yavaşça yerinden kalktı. Elinde o şifreli, tehlikeli kelimelerle dolu kağıtla doğrudan koridora, Dubois'nın üzerine doğru yürüdü.

Bu bölümde

Kamil, Karakol Cemiyeti'nin kuryesi Zehra ile yaşadığı yüzleşmenin ardından evinin yolunu tutar. Fatih'teki dökük evinde yaşlı annesiyle paylaştığı yoksulluk, ona kaçamayacağı acı gerçeği gösterir: Bu işgali dışarıdan biri gelip bitirmeyecektir. Zehra'nın ona öğrettiği gizli mors ritmiyle postaneye dönen Kamil, ertesi gün Yüzbaşı Dubois'nın hazırladığı sinsi bir tuzakla burun buruna gelir. Ancak Kamil, "görünmez adam" maskesini kuşanarak Fransız subayına karşı ilk zeka oyununu oynayacaktır.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları