SON ZİL

salondaki o ölüm sessizliğinin içinde, ege'nin bana uzattığı o büyük, kemikli ele bakakaldım. kalbim göğüs kafesimi dövüyodu resmen. kafamın içindeki mantıklı ses "tutma o eli melis, arkana bakmadan kaç burdan" diye bağırıyodu. ama bedenim mantığımı çoktan terk etmişti.

titreyen elimi yavaşça kaldırdım. nefesimi tutup, parmaklarımı onun avucuna bıraktım.

elimi tuttuğu an, derisinden benim derime yemin ederim alev gibi bi sıcaklık geçti. parmaklarını parmaklarıma kenetledi, elimi sımsıkı ama canımı hiç yakmıycak bi şefkatle kavradı. beni kendine doğru çekti.

kalabalığın fısıldaşmalarını duyabiliyodum. herkez şok içindeydi. vadi koleji'nin ulaşılamaz kralı ege, o iğrenç ezik burslu kızı dansa kaldırmıştı.

merkeze doğru 🎶

beni salonun tam ortasına doğru yönlendirdi. o sırada arkada çalan hareketli müzik aniden kesildi ve yerine çok yavaş, melankolik bi piyano melodisi başladı. sanki her şey bizim için ayarlanmış gibiydi.

ege bana doğru döndü. boştaki elini yavaşça belime yerleştirdi. eli sırtımdaki o derin dekolteye değdiğinde bütün tüylerim diken diken oldu. beni o kadar sert bi şekilde kendine çekti ki, göğsüm onun o taş gibi sert göğsüne çarptı.