SON ZİL

dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki, nefesiyle sarhoş olmuştum resmen. gözlerimi usulca kapattım. kalbim göğüs kafesimi delip çıkıcaktı sanki. tam o an, ege'nin sıcak dudakları dudaklarıma değdi. sadece küçücük bi dokunuştu, dudakları dudaklarıma sadece sürtündü... ama bütün vücudumdan milyonlarca volt elektrik geçti yemin ederim.

ama o büyülü an, kulakları sağır eden bi gürültüyle paramparça oldu.

ŞANGIRRR!

gözlerimi hızla açıp sıçradım. ege de sinirle dişlerini sıkarak arkasını döndü ve beni yavaşça arkasına alarak bana kalkan oldu.

salonun girişinde alara duruyodu. elindeki o koca antika cam vazoyu yere fırlatmış, paramparça etmişti. makyajı ağlamaktan akmış, yanakları kıpkırmızı olmuştu. piskopata bağlamıştı resmen.

"DEFOLUN!" diye çığlık attı. sesi okadar iğrenç ve tiz çıkıyodu ki herkez kulaklarını tıkamak istedi eminim. "hepiniz defolun evimden! parti falan bitti! özellikle sen... sen defol git o çöplüğüne varoş!" diyerek titreyen parmağıyla beni işaret etti.

buzdan duvarlar geri dönüyor 🧊

ege'nin bedeninin kaskatı kesildiğini hissettim. belimdeki o sıcacık eli şimdi yumruk olmuştu, parmak boğumları bembeyazdı. bana dönüp okyanus gözleriyle baktı. az önceki o savunmasız halinden eser yoktu. yerine ölümcül bi buz kütlesi gelmişti.

"gidiyoruz," dedi sert bi sesle. bileğimden tuttuğu gibi beni peşinden sürüklemeye başladı.

"ege dur!" dedim ama beni dinlemedi bile. kalabalık korkuyla fısıldaşarak bize yol açıyodu. alara'nın yanından tam geçerken ege adımlarını durdurdu. alara'ya öyle bi iğrenerek, öyle bi üstten baktı ki, kızcağız titreyerek bi adım geri kaçmak zorunda kaldı.

"bidaha," diye tısladı ege. sesi bağırmıyodu ama bütün salonda yankılanıyodu sanki. "bidaha ona sesini yükseltirsen, bu evi gerçekten başına yıkarım alara. benim kim olduğumu unutmuşsun sen."

karanlığa doğru 🖤

kendimizi dışarı, o serin sonbahar havasına nasıl attığımızı bilmiyorum. siyah porsche'a bindik. ege gaza öyle bi kökledi ki, sırtım koltuğa yapıştı resmen.

arabada çıt çıkmıyodu. ege direksiyonu o kadar sıkıyodu ki elleri acıyo olmalıydı. çenesi kasılmıştı, gözleri pür dikkat karanlık yoldaydı. radyoyu bile açmamıştı.

ben ise hala az önceki o... o anın şokundaydım. öpmüştü dimi beni? yani tam bi öpüşme sayılmazdı ama dudakları değmişti işte! midemdeki o aptal kelebekler şuan halay çekiyodu resmen. bide alara'ya verdiği o tepki... beni korumuştu!

"nereye gidiyoruz?" diye sordum çekinerek.

cevap vermedi. sadece vites değiştirip arabayı daha da hızlandırdı.

yarım saat sonra araba şehrin bütün ışıklarına tepeden bakan, çok ıssız bi uçurum kenarında durdu. burası neresiydi hiçbi fikrim yoktu.

arabayı stop etti. derin, titrek bi nefes aldı ve kafasını direksiyona yasladı. omuzları inip kalkıyodu. ben napıcağımı bilemeden öylece oturuyodum. incecik askılı siyah elbisemin içinde üşümeye başlamıştım ama atmosfer okadar gergindi ki sesimi bile çıkarmadım.

birden ege kapıyı açıp indi. arabanın kaputuna doğru yürüyüp manzaraya karşı durdu. rüzgar siyah saçlarını dağıtıyodu.