SON ZİL

"korkmalısın," demişti ege o boğuk ve çaresiz sesiyle. parmakları hala soğuktan kızarmış yanağımdayken, rüzgar ikimizin de saçlarını birbirine karıştırıyodu.

ben inatla başımı iki yana salladım. gözlerimi onun okyanus gibi dalgalı gözlerinden bi saniye bile ayırmadım. "korkmuyorum ege. senin o taktığın karanlık, umursamaz maskenin altında atan kalbi gördüm ben. sen kötü biri deilsin."

sözlerim üzerine sanki eline kaynar su dökülmüş gibi bi anda elini yanağımdan çekti. hızla arkasını dönüp ellerini saçlarından geçirdi.

"hiçbişey görmedin sen!" diye bağırdı rüzgara karşı. o geniş omuzları inip kalkıyodu. "benim hayatım bi bataklık melis! babam, bu okul, o gördüğün sahte insanlar... hepsi bi bataklık! seni de o pisliğe çekmeme izin verme."

üstümdeki o kocaman, hala ege kokan siyah ceketine daha sıkı sarıldım. ona doğru bi adım daha attım.

"belki ben o bataklıkta yüzmeyi biliyorumdur?" dedim fısıltıyla.

bana yavaşça omzunun üstünden baktı. yüzünde öyle tuhaf bi ifade vardı ki... sanki dünyanın en saçma ama en güzel şeyini söylemişim gibi bakıyodu. ama o savunmasız an sadece bikaç saniye sürdü. gözlerini kapatıp derin bi nefes aldı ve gözlerini tekrar açtığında, maskesini çoktan geri takmıştı. o ulaşılamaz, buz gibi vadi koleji kralı ege geri dönmüştü.

"arabaya bin. donucaksın," dedi sadece, sesinde hiçbi duygu kırıntısı olmadan. yürüyüp şöför koltuğuna oturdu.

dönüş yolu ölüm gibi sessizdi. radyoyu açmadı, bana tek kelime etmedi. evin sokağında durduğunda ceketini koltuğa bırakıp arabadan indim. arkama bile bakmadan yürürken o gaza basıp karanlıkta kayboldu.

pazartesi kabusu 🏫

haftasonu boyunca odamdan dışarı adımımı atmadım. siyah elbiseyi dolabın en dibine sakladım. o gece yaşananları düşündükçe yanaklarım alev alev yanıyodu ama ege'nin o ani uzaklaşması da kalbime öküz oturmuş gibi hissettiriyodu.

pazartesi sabahı o iğrenç formayı tekrar üzerime geçirirken mideme kramplar giriyodu. bugün okulda kıyamet kopucaktı, bunu biliyodum.

okulun demir kapısından içeri adım attığım an... sessizlik.

koridordaki o kalabalık uğultu bi anda bıçak gibi kesildi. herkez, ama istisnasız herkez durmuş bana bakıyodu. sonra fısır fısır konuşmalar başladı.

"bu o kız deil mi?" "alara'nın partisini basan ezik." "ege bunu kendi arabasına bindirip götürmüş inanamıyorum!"

çenemi dikleştirip, kollarımı göğsümde kavuşturdum. ezik gibi omuzlarımı düşürmiycektim. onlara bu zevki asla vermiycektim. direk dolabıma doğru yürümeye başladım.

ama dolabımın önüne geldiğimde adımlarım durdu. ege ortalarda yoktu ama onun hep yanında takıldığı, Dörtlü'nün diğer üç üyesi -Aras, Berk ve Cenk- tam benim dolabımın önünde dikiliyolardı.

içimden kocaman bi 'eyvah' çektim. ege yokken beni çiğ çiğ yiyceklerdi kesin.

yılanın başları 🐍

aras kollarını bağlamış, sırtını dolabıma yaslamış bana üstten üstten bakıyodu. "şuna bakın," dedi alaycı bi sesle. "sindirella balkabağına geri dönmüş."