SON ZİL

"korkmalısın," demişti ege o boğuk ve çaresiz sesiyle. parmakları hala soğuktan kızarmış yanağımdayken, rüzgar ikimizin de saçlarını birbirine karıştırıyodu.

ben inatla başımı iki yana salladım. gözlerimi onun okyanus gibi dalgalı gözlerinden bi saniye bile ayırmadım. "korkmuyorum ege. senin o taktığın karanlık, umursamaz maskenin altında atan kalbi gördüm ben. sen kötü biri deilsin."

sözlerim üzerine sanki eline kaynar su dökülmüş gibi bi anda elini yanağımdan çekti. hızla arkasını dönüp ellerini saçlarından geçirdi.

"hiçbişey görmedin sen!" diye bağırdı rüzgara karşı. o geniş omuzları inip kalkıyodu. "benim hayatım bi bataklık melis! babam, bu okul, o gördüğün sahte insanlar... hepsi bi bataklık! seni de o pisliğe çekmeme izin verme."

üstümdeki o kocaman, hala ege kokan siyah ceketine daha sıkı sarıldım. ona doğru bi adım daha attım.

"belki ben o bataklıkta yüzmeyi biliyorumdur?" dedim fısıltıyla.

bana yavaşça omzunun üstünden baktı. yüzünde öyle tuhaf bi ifade vardı ki... sanki dünyanın en saçma ama en güzel şeyini söylemişim gibi bakıyodu. ama o savunmasız an sadece bikaç saniye sürdü. gözlerini kapatıp derin bi nefes aldı ve gözlerini tekrar açtığında, maskesini çoktan geri takmıştı. o ulaşılamaz, buz gibi vadi koleji kralı ege geri dönmüştü.

"arabaya bin. donucaksın," dedi sadece, sesinde hiçbi duygu kırıntısı olmadan. yürüyüp şöför koltuğuna oturdu.