SON ZİL

cenk'in yüzündeki o iğrenç sırıtış anında silinirken, aras dolabımdan hemen uzaklaşıp ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı. ege ise yavaş, çok ağır adımlarla onların üzerine doğru yürüyodu.

koridorda çıt çıkmıyodu yemin ederim. kimse nefes bile almıyodu. vadi koleji'nin yıkılmaz, yenilmez grubu Dörtlü'nün kendi içinde çatışmasını izliyodu herkez.

ege tam cenk'in önünde durdu. boyu ondan uzundu, o yüzden üstten, resmen böcekmiş gibi bakıyodu ona.

"ne dedin sen az önce?" diye sordu ege. sesi bağırmıyodu ama buz gibiydi, insanın kemiklerini donduruyodu. "tekrar etsene cenk."

cenk yutkundu. "ege... oğlum saçmalama, alt tarafı iki takıldık şu ezikle, sen ne zamandan beri-"

ege aniden, okadar hızlı bi hareketle cenk'in yakasına yapıştı ki ben bile yerimde sıçradım. cenk'i resmen havaya kaldırıp sırtını yandaki metal dolaplara öyle bi çarptı ki, gürültüden bütün koridor inledi. GÜM!

"ondan özür dile," diye tısladı ege. dişlerini öyle bi sıkıyodu ki çenesindeki kaslar seğiriyodu. okyanus gözleri kapkaranlıktı. "hemen. şuan."

cenk korkudan titriyodu ama gururuna da yediremiyodu. "ege bırak... kız için bize mi dalıcan lan?"

ege onu dolaba biraz daha sert bastırdı. "bana lan deme. ve ondan özür dile. yoksa o iğrenç yüzünü şu dolaba gömerim cenk. vadi koleji'ndeki hayatın biter."

imkansız gerçekleşiyor 🥀

cenk çaresizce bana baktı. o her gün okulda terör estiren, bana üstten bakan çocuk şuan ege'nin ellerinde bi oyuncak gibiydi.

"ö-özür dilerim," diye kekeledi bana bakarak. "özür dilerim melis."

ege onu iğrenerek bıraktı. cenk yere kapaklanmamak için zor durdu. ege sonra aras ve berk'e döndü. onlara sadece baktı. tek bi kelime bile etmedi ama o bakış, "bidaha ona yaklaşırsanız sizi öldürürüm" demekti resmen. ikisi de kafalarını eğip geri çekildiler.

kendi tayfasına, çocukluk arkadaşlarına benim için posta koymuştu! inanamıyorum, şuan kalbim yerinden çıkıcak gibi atıyodu.

ege bana döndü. gözlerindeki o karanlık yavaşça dağılırken, gelip bileğimi kavradı.

"yürü," dedi sadece.

ona itiraz etmedim. edemedim. beni peşinden sürüklerken, arkamızda şoktan dili tutulmuş yüzlerce öğrenci ve paramparça olmuş bi "Dörtlü" efsanesi bırakmıştık.

çatı katındaki sessizlik 🌬️

beni sürükleyerek okulun çatı katına çıkardı. burası kimsenin gelmediği, rüzgarlı ve sessiz biyerdi. bileğimi bırakıp demir korkuluklara doğru yürüdü ve ellerini saçlarından geçirdi. sinirden deli gibi volta atıyodu.

"neden yaptın bunu?" diye sordum titreyen bi sesle. "onlar senin arkadaşların."

bana aniden döndü. "onlar benim arkadaşlarım falan deil melis! sadece bu lanet olası okulun aptal hiyerarşisinde yeri olan piyonlar!"

ona doğru bi adım attım. "kendi tayfanı karşına aldın ege. benim için."

bana okadar çaresiz, okadar yaralı bi bakış attı ki... omuzları çöktü. rüzgar siyah saçlarını dağıtırken, yanıma kadar geldi. aramızda yine o tehlikeli, nefes kesen yakınlık vardı.