SON ZİL

cenk'in yüzündeki o iğrenç sırıtış anında silinirken, aras dolabımdan hemen uzaklaşıp ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı. ege ise yavaş, çok ağır adımlarla onların üzerine doğru yürüyodu.

koridorda çıt çıkmıyodu yemin ederim. kimse nefes bile almıyodu. vadi koleji'nin yıkılmaz, yenilmez grubu Dörtlü'nün kendi içinde çatışmasını izliyodu herkez.

ege tam cenk'in önünde durdu. boyu ondan uzundu, o yüzden üstten, resmen böcekmiş gibi bakıyodu ona.

"ne dedin sen az önce?" diye sordu ege. sesi bağırmıyodu ama buz gibiydi, insanın kemiklerini donduruyodu. "tekrar etsene cenk."

cenk yutkundu. "ege... oğlum saçmalama, alt tarafı iki takıldık şu ezikle, sen ne zamandan beri-"

ege aniden, okadar hızlı bi hareketle cenk'in yakasına yapıştı ki ben bile yerimde sıçradım. cenk'i resmen havaya kaldırıp sırtını yandaki metal dolaplara öyle bi çarptı ki, gürültüden bütün koridor inledi. GÜM!

"ondan özür dile," diye tısladı ege. dişlerini öyle bi sıkıyodu ki çenesindeki kaslar seğiriyodu. okyanus gözleri kapkaranlıktı. "hemen. şuan."

cenk korkudan titriyodu ama gururuna da yediremiyodu. "ege bırak... kız için bize mi dalıcan lan?"