SON ZİL

alnı alnıma yaslıyken, çatı katında esen o sert rüzgar bile ege'nin teninden bana geçen o yakıcı sıcaklığı dondurmaya yetmiyodu. "benim arkama saklan," demişti. sesi okadar yorgun, okadar çaresiz çıkmıştı ki...

ellerimi yavaşça kaldırıp onun o geniş omuzlarına koydum. siyah okul ceketini avuçlarımın içinde sıktım.

"ben kimsenin arkasına saklanmam ege," diye fısıldadım dudaklarıma vuran nefesine karşı. "eğer bi savaş varsa, yanında dururum. omuz omuza."

bu sözüm üzerine gözlerini yavaşça açtı. okyanus gözleri okadar yakındı ki, içindeki o küçük altın rengi hareleri bile görebiliyodum. yüzünde ilk defa... evet yemin ederim ilk defa o sinir bozucu, alaycı gülüşü deil, gerçekten içten gelen, yorgun ama huzurlu bi tebessüm belirdi. dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"baş belası," diye mırıldandı burnunu hafifçe burnuma sürterek. "gerçekten tam bi baş belasısın burslu."

tam o an, o lanet olası okul zili çaldı! yemin ederim bu okulun zilleri hep en yalnış zamanlarda çalıyo!

ege benden yavaşça uzaklaştı ama elleri hala kollarımdaydı. boğazını temizleyip o eski, umursamaz haline geri dönmeye çalıştı ama kulaklarının hafifçe kızardığını görmüştüm bi kere!