SON ZİL

arka bahçedeki eski spor salonuna doğru yürürken adımlarım geri geri gidiyodu. rüzgar ağaçların yapraklarını hışırdatıyo, hava sanki fırtına çıkıcakmış gibi giderek kararıyodu. "geri dön melis," diyodu içimden bi ses. "bu okulda kimseye güvenme."

ama ayaklarım beni o rutubet kokan, duvarları dökülmüş binanın arkasına kadar getirdi.

köşeyi döndüğümde, karanlığın içinde dikilen o silüeti gördüm. nefesimi tutup yumruklarımı sıktım. karşımdaki kişi yavaşça aydınlığa doğru bi adım attı.

Cenk.

yakası hala ege'nin onu o dolaba yapıştırdığı zamanki gibi buruşuktu. yüzünde okadar iğrenç, okadar sinsi bi sırıtış vardı ki midem bulandı resmen.

"demek geldin," dedi ellerini cebine sokarak. "cesaretine hayranım burslu. ya da aptallığına mı demeliyim?"

"ne istiyosun cenk?" dedim buz gibi bi sesle. ondan korktuğumu belli etmiycektim. "ege o dolapta sana yeterince ders vermedi mi? biraz daha mı istiyosun?"

bu lafım üzerine yüzündeki gülüş silindi, gözlerinden resmen nefret fışkırdı. bana doğru iki büyük adım attı. aramızda sadece bi metre falan kalmıştı.