SON ZİL

o rutubetli arka bahçeden nasıl koşarak çıktığımı, otobüse nasıl bindiğimi ve eve nasıl geldiğimi inanın hiç hatırlamıyorum. beynim tamamen uyuşmuştu. sanki biri göğüs kafesimi yarmış, kalbimi söküp almış ve üzerine basıp ezmiş gibi hissediyodum.

odama girip kapıyı arkamdan kilitlediğim an, sırtımı kapıya yaslayıp yere çöktüm. ve işte o zaman, içimde tuttuğum o devasa çığlık koptu.

ellerimle ağzımı kapatarak, annem duymasın diye sessiz sessiz ama hıçkıra hıçkıra ağladım. kendime okadar çok kızıyodum ki! "nasıl inandım ya?" diye fısıldadım kendi kendime dizlerimi kendime çekip. "o buz gibi bakan okyanus gözlerin içinde bi kalp olduğuna nasıl inandım? ben ne kadar aptal, ne kadar ezik bi kızım!"

gözümün önüne onun kütüphanedeki o korumacı tavrı, revirde alnıma dokunan sıcak parmakları, partideki o siyah takımıyla bana bakışı geliyodu... hepsi bi yalan! hepsi vadi koleji'nin o iğrenç hiyerarşisinde oynanan bi oyunun parçası!

bütün gece o soğuk zeminde ağladım. ta ki göz pınarlarımda tek bi damla yaş kalmayana kadar.

aynadaki yabancı 🪞

sabah uyandığımda güneş çoktan doğmuştu. yerden yavaşça kalkıp aynanın karşısına geçtim. gözaltlarım morarmış, gözlerim ağlamaktan kan çanağına dönmüştü. acınası haldeydim. tam da cenk'in, alara'nın ve o pislik ege'nin görmek isticeği o yıkık dökük, kalbi kırık 'burslu' kızdım.

elimi musluğa atıp yüzüme buz gibi suyu çarptım. bi kere. iki kere. üç kere.