SON ZİL

okul koridorunda ege'yi o şekilde darmadağın bırakıp giderken, sırtıma batan yüzlerce bakışı hissedebiliyodum. kimseden çıt çıkmıyodu. o her gün dedikodu kazanı gibi kaynayan vadi koleji, resmen sessizlik yeminine girmişti.

çünkü okuldaki en büyük efsane, yıkılmaz ege, bi burslu için ağlamıştı. ve o burslu kız, onu bütün okulun önünde bi çöp gibi kenara atmıştı.

sınıfa girdiğimde en arkadaki kendi sırama doğru yürürken, insanların bana yol açtığını fark ettim. evet, yalnış duymadınız. bana acımak yerine benden korkuyolardı. içimde tuhaf bi tatmin duygusu yayıldı. acı vericiydi ama bi okadar da güçlü hissettiriyodu.

alara'nın son çırpınışları 🦢

öğle arası geldiğinde kantine inmek hiç içimden gelmiyodu ama saklanıcak deildim. tepsime sadece bi kahve alıp boş masalardan birine oturdum. telefonumdan rastgele bişeylere bakıyodum ki, masama bi gölge düştü.

o iğrenç, çiçeksi ve geniz yakan tatlı parfüm kokusu...

Alara.

yanında iki yalakasıyla beraber tepemde dikiliyodu. yüzünde, kazanmış olmanın verdiği o sinsi ve iğrenç zafer gülüşü vardı.