SON ZİL

alara'ya kantinde verdiğim o ayardan sonra günün geri kalanı nispeten sakin geçti. yani, insanlar benden köşe bucak kaçtığı için fiziksel olarak sakindi ama kafamın içi resmen bi savaş alanıydı.

ege'nin o köşedeki masadan bana bakan yıkık dökük hali gözümün önünden gitmiyodu bi türlü. "acımıycaksın melis," diye fısıldadım kendi kendime son dersin zilini beklerken. "o sana acımadı. seni iddia malzemesi yaparken hiç acımadı."

karanlık koridorlar 🕸️

son dersimiz tarihti ve hoca beni her zamanki gibi 'çalışkan burslu' olarak kullanmaya karar verdi.

"melis'cim," dedi hoca şirin gözükmeye çalışarak. "şu bodrum katındaki arşiv odasına inip bana 19. yüzyıl haritalarının olduğu kırmızı dosyayı getirir misin? kilitli deildir kapı."

"tabi hocam," deyip sıramdan kalktım.

bodrum katına inen merdivenler hep ürkütücü olmuştur. florasan lambalar pır pır ediyo, etraf rutubet kokuyodu. arşiv odasının o ağır, paslı demir kapısını iterek içeri girdim. içerisi zifiri karanlıktı ve inanılmaz soğuktu.

elimle duvardaki elektrik düğmesini aradım ama bulamadım. "harika," diye mırıldandım. "tam bi korku filmi klişesi. şimdi arkamdan katil falan çıkıcak."