SON ZİL

sırtım o soğuk, paslı demir kapıya yaslanmışken, ege'nin nefesi yüzüme yüzüme çarpıyodu. karanlıkta sadece telefonumun yere düşüp etrafa saçtığı o cılız ışık vardı ve o ışıkta ege'nin okyanus gözleri okadar... okadar yaralı bakıyodu ki.

"bana dokunma," dedim fısıltıyla. ama sesimde zerre kadar inandırıcılık yoktu, titriyodu resmen. ellerimi göğsüne koyup onu ittirmek istedim ama göğsü taş gibi kaskatıydı, milim bile kıpırdamadı.

aksine, elini saçımdan yavaşça indirip boynuma, ordan da çeneme doğru kaydırdı. başparmağıyla çenemi hafifçe okşadığında bütün tüylerim diken diken oldu.

"ittirsene," diye fısıldadı karanlığın içinde. sesi çaresiz bi yalvarış gibiydi. "beni ittirsene melis. bana bağır, çağır, yüzüme vur ama nolur benden iğreniyomuş gibi bakma."

o ilk günün günahı ⚖️

gözlerimi kaçırmak istedim ama yapamadım. "neden?" diye sordum boğazımdaki o koca yumruyu yutkunmaya çalışarak. "neden girdin o iddiaya ege? benimle oynamak okadar mı zevkliydi?"

derin, çok derin titrek bi nefes aldı. başını eğip alnını yavaşça benim omzuma yasladı! inanamıyorum, koca ege şuan boynuma saklanmış, yenilmiş bi çocuk gibi duruyodu.