SON ZİL

ege'nin göğsünde ne kadar öylece kaldım, zaman ne kadar geçti inanın hiçbi fikrim yoktu. zifiri karanlık arşiv odasında sadece ikimizin nefes alışverişleri ve ege'nin göğüs kafesinde gümbür gümbür atan kalbinin sesi vardı.

karanlıktan, o rutubet kokusundan eser kalmamıştı sanki. ege'nin o sıcaklığı, o baş döndüren parfümü bütün duyularımı ele geçirmişti. ellerim hala onun beline sımsıkı sarılıydı ve bırakmaya da hiç niyetim yoktu yalan yok.

"melis," diye fısıldadı karanlığın içinde. sesi okadar boğuk, okadar derinden geliyodu ki... çenesini başımın üzerinden yavaşça kaldırıp yüzüme doğru eğildi.

başımı kaldırıp karanlıkta parlayan okyanus gözlerini buldum. aramızdaki o bi karışlık mesafe bile şu an bana kilometrelerce uzak gibi geliyodu.

"efendim," diye mırıldandım. sesim fısıltıdan hallice çıkmıştı.

ellerini belimden çekip yavaşça yüzüme çıkardı. başparmaklarıyla elmacık kemiklerimi okşadı. "beni affedebilcek misin? o yaptığım iğrenç hata için... seni bu kadar kırdığım için, beni affedicek misin?"

gözlerimi kapattım. kalbim mantığımla okadar büyük bi savaş içindeydi ki. "bilmiyorum ege," dedim dürüstçe. "çok kırıldım. kendimi çok aptal hissettim."

"aptal deilsin," dedi hızla. bana biraz daha yaklaştı. alınlarımız birbirine değiyodu artık. "aptal olan, kör olan bendim. ama yemin ederim, bu saatten sonra senin saçının tek bi teline zarar gelmemesi için dünyayı yakarım."