SON ZİL

ege'nin göğsünde ne kadar öylece kaldım, zaman ne kadar geçti inanın hiçbi fikrim yoktu. zifiri karanlık arşiv odasında sadece ikimizin nefes alışverişleri ve ege'nin göğüs kafesinde gümbür gümbür atan kalbinin sesi vardı.

karanlıktan, o rutubet kokusundan eser kalmamıştı sanki. ege'nin o sıcaklığı, o baş döndüren parfümü bütün duyularımı ele geçirmişti. ellerim hala onun beline sımsıkı sarılıydı ve bırakmaya da hiç niyetim yoktu yalan yok.

"melis," diye fısıldadı karanlığın içinde. sesi okadar boğuk, okadar derinden geliyodu ki... çenesini başımın üzerinden yavaşça kaldırıp yüzüme doğru eğildi.

başımı kaldırıp karanlıkta parlayan okyanus gözlerini buldum. aramızdaki o bi karışlık mesafe bile şu an bana kilometrelerce uzak gibi geliyodu.

"efendim," diye mırıldandım. sesim fısıltıdan hallice çıkmıştı.

ellerini belimden çekip yavaşça yüzüme çıkardı. başparmaklarıyla elmacık kemiklerimi okşadı. "beni affedebilcek misin? o yaptığım iğrenç hata için... seni bu kadar kırdığım için, beni affedicek misin?"

gözlerimi kapattım. kalbim mantığımla okadar büyük bi savaş içindeydi ki. "bilmiyorum ege," dedim dürüstçe. "çok kırıldım. kendimi çok aptal hissettim."

"aptal deilsin," dedi hızla. bana biraz daha yaklaştı. alınlarımız birbirine değiyodu artık. "aptal olan, kör olan bendim. ama yemin ederim, bu saatten sonra senin saçının tek bi teline zarar gelmemesi için dünyayı yakarım."

nefesimi tuttum. yüzü yüzüme okadar yakındı ki, dudaklarımız birbirine teğet geçiyodu. ege derin bi nefes aldı ve dudaklarını yavaşça benim dudaklarıma doğru bastırmak için harekete geçti. bu sefer o partideki gibi yarım kalmıycaktı, dudakları dudaklarıma değmek üzereydi...

flaş patlaması 📸⚡

ŞIKLAK!

kapının kilidinden gelen o metalik sesle ikimiz de yerimizde sıçradık. ege anında beni arkasına alıp bana siper oldu. ağır demir kapı gıcırdayarak açıldı ve koridorun o kör edici florasan ışığı saniyeler içinde arşiv odasına doldu.

gözlerimi kamaştıran ışıktan dolayı ellerimle yüzümü kapattım.

"işte burda hocam! size söylemiştim, sınav sorularını çalmak için arşive girdiğini görd-"

bu ses... bu iğrenç, cırtlak ses!! Alara!

gözlerim ışığa alışınca kapıdaki manzarayı gördüm. nöbetçi müdür yardımcısı kemal hoca ve yanında zafer kazanmış gibi sırıtan alara duruyodu. alara beni hırsızlıkla suçlamak için hocayı buraya kadar getirmişti! demek kapıyı üstüme kilitleyen de bu yılandı!

ama alara'nın yüzündeki o sinsi sırıtış, karanlık odanın içinde benim önümde etten bi duvar gibi duran ege'yi gördüğü an donup kaldı.

kemal hoca şaşkınlıkla gözlüklerini düzeltti. "ege? senin ne işin var burda oğlum? alara bana melis'in tek başına kilitli kaldığını söylemişti."

ege omuzlarını dikleştirip ellerini cebine soktu. yüzünde o vadi koleji kralı maskesi anında geri gelmişti ama bu sefer o maskenin altında ölümcül bi öfke vardı.

"kapı kilitli kalmış hocam," dedi ege buz gibi bi sesle, gözlerini alara'dan bi saniye bile ayırmadan. "melis içerden çıkamayınca ben de yardım etmek için girdim. ama sanırım birileri, -burda alara'ya öyle bi baktı ki kız resmen titredi- kendi kazdığı kuyuya kendi düştü."