SON ZİL

ege'nin büyük ve sıcak eli elimi sımsıkı kavramışken, vadi koleji'nin o bitmek bilmeyen uzun koridorlarında yürüyoduk. her adımımızda, sanki yere basmıyo da bulutların üzerinde süzülüyo gibi hissediyodum.

ama etrafımızdaki hava tam bi kaostu.

ders zili çalmıştı ama kimse sınıflara girmemişti. bütün öğrenciler koridorda ikiye ayrılmış, bize yol açmıştı. herkezin gözü, birbirine sımsıkı kenetlenmiş ellerimizdeydi. fısıldaşmalar okadar yükselmişti ki arı kovanının içindeymişiz gibi uğulduyodu etraf.

ege ise... o yemin ederim bi tanrı gibi yürüyodu. omuzları dik, çenesi kasılmış, okyanus gözleriyle etrafa öyle ölümcül, öyle 'bize laf edeni yakarım' bakışları atıyodu ki, kimse göz göze gelmeye bile cesaret edemiyodu.

tam merdivenlere gelmiştik ki, cenk ve tayfasıyla karşılaştık. cenk'in gözü anında birleşen ellerimize kaydı. yüzü resmen kireç gibi oldu. ege adımlarını zerre kadar yavaşlatmadı, aksine elimi daha da sıkı tuttu ve cenk'e omuz atarak yanından geçip gitti. cenk sendeledi ama tek kelime edemedi.

krallığını benim için yıkmıştı ve şimdi o harabelerin üstünde benimle el ele yürüyodu.

okuldan kaçış 🚗💨