SON ZİL

dudaklarımız ayrıldığında ege'nin okyanus gözlerindeki o altın hareler resmen parlıyodu. nefes nefeseydik. elleri hala yanaklarımı okşuyodu, sanki rüya görüyorum da uyansam kaybolucakmışım gibi bana öyle narin, öyle değerli bişeymişim gibi bakıyodu ki... yemin ederim kalbim yerinden çıkıcaktı.

"çok bakıyosun," diye fısıldadım utançtan yanaklarım kızarırken. başımı eğip bakışlarımı kaçırmaya çalıştım ama ege çenemden tutup yavaşça başımı tekrar kaldırdı.

"nasıl bakmıyım?" dedi o boğuk ve insanın içini titreten sesiyle. "senelerdir karanlıkta yaşıyomuşum da, ilk defa güneşi görüyomuşum gibi hissediyorum melis. bırak bakıyım."

bu laflar... vadi koleji'nin o acımasız, insanlara tepeden bakan kralının ağzından çıkıyodu. inanamıyodum. gülümsedim. ama öyle böyle deil, bütün yüzüme yayılan aptal bi gülümsemeydi bu.

o da gülümsedi. sonra yavaşça geri çekilip arabayı çalıştırdı. dönüş yolunda bu sefer radyoda çok güzel, çok soft bi şarkı çalıyodu. ve ege... ege bütün yol boyunca tek eliyle direksiyonu tutarken, diğer eliyle benim elimi sımsıkı kavramıştı. parmaklarımız birbirine kenetliydi.

evin sokağına geldiğimizde araba durdu. inmek hiç içimden gelmiyodu yalan yok.

"yarın okulda görüşürüz o zaman," dedim çantamı kucağıma alırken.

bana doğru eğildi, o baş döndürücü parfümü yine aklımı başımdan aldı. dudaklarını yavaşça yanağıma, tam dudaklarımın kenarına bastırdı. "görüşürüz güzelim," diye fısıldadı.

'güzelim' dedi!! ayyy kalbimm!! arabadan inip eve nasıl koştum, yatağa kendimi nasıl attım hiç hatırlamıyorum. yastığa sarılıp bütün gece aptal aptal sırıttım resmen.

sabah sürprizi ☕

ertesi sabah formamı giyerken içimde tarifsiz bi enerji vardı. sanki dünyayı karşıma alsam yenebilcekmişim gibi hissediyodum. saçlarımı özenle taradım, hafif bi parlatıcı sürdüm ve evden çıktım.

otobüs durağına doğru yürürken adımlarım yavaşladı. çünkü o iğrenç, paslı otobüs durağının tam önünde, bütün mahalleye zıt duran o siyah, lüks porsche duruyodu. ege arabanın kaputuna yaslanmış, kollarını göğsünde bağlamış beni bekliyodu.

beni gördüğü an yüzüne o mükemmel çarpık gülüşü yerleşti.

"günaydın," dedi yanına yaklaştığımda.

"senin ne işin var burda?" dedim şaşkınlıkla. "okula direk gitmedin mi sen?"

"seni o içi ter kokan lanet otobüslere falan bindirmiycem artık," dedi uzanıp çantamı elimden alırken. "benim arabam varken sen o demir yığınlarında sürünemezsin. hadi bin."

gözlerimi devirdim ama içten içe okadar hoşuma gitmişti ki. "emir vermekten hiç vazgeçmiyceksin dimi?" dedim kapıyı açarken.

"asla," diye göz kırptı ve o da bindi.

yeni kurallar, yeni krallık 👑

okula beraber girdiğimizde bu sefer daha rahattık. gerçi okuldaki herkesin gözü yine üzerimizdeydi ama ege'nin umurunda bile deildi. koridorda yürürken elini belime attı. evet, herkesin içinde belimden tuttu beni!

bütün kızların hasetle bize baktığını görebiliyodum.

ilk dersimiz matematikti. ben herzamanki gibi en arkadaki sırama geçip oturdum. ege'nin sırası normalde cam kenarındaydı ama o napıp etti, çantasını benim yanıma, evet tam benim yanıma fırlattı ve sandalyeyi çekip yayıldı.