SON ZİL

dudaklarımız ayrıldığında ege'nin okyanus gözlerindeki o altın hareler resmen parlıyodu. nefes nefeseydik. elleri hala yanaklarımı okşuyodu, sanki rüya görüyorum da uyansam kaybolucakmışım gibi bana öyle narin, öyle değerli bişeymişim gibi bakıyodu ki... yemin ederim kalbim yerinden çıkıcaktı.

"çok bakıyosun," diye fısıldadım utançtan yanaklarım kızarırken. başımı eğip bakışlarımı kaçırmaya çalıştım ama ege çenemden tutup yavaşça başımı tekrar kaldırdı.

"nasıl bakmıyım?" dedi o boğuk ve insanın içini titreten sesiyle. "senelerdir karanlıkta yaşıyomuşum da, ilk defa güneşi görüyomuşum gibi hissediyorum melis. bırak bakıyım."

bu laflar... vadi koleji'nin o acımasız, insanlara tepeden bakan kralının ağzından çıkıyodu. inanamıyodum. gülümsedim. ama öyle böyle deil, bütün yüzüme yayılan aptal bi gülümsemeydi bu.

o da gülümsedi. sonra yavaşça geri çekilip arabayı çalıştırdı. dönüş yolunda bu sefer radyoda çok güzel, çok soft bi şarkı çalıyodu. ve ege... ege bütün yol boyunca tek eliyle direksiyonu tutarken, diğer eliyle benim elimi sımsıkı kavramıştı. parmaklarımız birbirine kenetliydi.

evin sokağına geldiğimizde araba durdu. inmek hiç içimden gelmiyodu yalan yok.

"yarın okulda görüşürüz o zaman," dedim çantamı kucağıma alırken.

bana doğru eğildi, o baş döndürücü parfümü yine aklımı başımdan aldı. dudaklarını yavaşça yanağıma, tam dudaklarımın kenarına bastırdı. "görüşürüz güzelim," diye fısıldadı.