SON ZİL

müzik sınıfının aralık kapısından duyduğum o iğrenç kelimeler beynimde yankılanırken, ayaklarım yere çivilenmiş gibiydi. nefes alamıyodum. o gün arka bahçede ege'nin babasının ona attığı o tokat, ege'nin o çaresiz, ufalanmış hali gözümün önüne geldi.

o adam... o acımasız adam eğer bizim beraber olduğumuzu, ege'nin benim için tayfasını dağıttığını öğrenirse ege'yi mahvederdi. okulu ona zindan ederdi! benim bursumun yanması falan zerre umrumda deildi ama ege'nin o adam tarafından tekrar ezilmesine dayanamazdım.

"sakin ol melis," diye fısıldadım kendi kendime titreyen ellerimi yumruk yaparak. "ege'ye söylemelisin. hayır... hayır söylersen gider o cenk'i öldürür, okuldan atılır. kendi başıma halletmem lazım."

kapıdan hızla uzaklaşıp kendimi kızlar tuvaletine attım. yüzüme defalarca soğuk su çarptım. aynadaki yansımam kireç gibiydi. gözlerimde saf bi korku vardı. ama benim için deil, onun için.

yalan söyleyemeyen gözler 🥺

tuvaletten çıktığımda koridorda ege'yi gördüm. duvara yaslanmış, elleri cebinde beni bekliyodu. beni gördüğü an yüzündeki o rahat ifade anında silindi, kaşları çatıldı. iki uzun adımla yanıma geldi.

"melis? noldu güzelim, yüzün bembeyaz olmuş?" dedi ellerini hemen yanaklarıma koyarak. elleri sıcacıktı, benim tenim ise buz gibi.

"h-hiçbişey," diye kekeledim gözlerimi ondan kaçırarak. "sadece... midem bulandı biraz. kantindeki tostun yağı dokundu galiba."