SON ZİL

ege'nin elinde titreyen telefona bakarken nefes almayı tamamen unutmuştum. ekranda yazan o beş harf... BABAM. deponun içindeki o huzurlu, o sıcacık havayı saniyesinde dondurup buz kesmesine yetmişti resmen.

"açıcak mısın?" diye fısıldadım. sesim titriyodu.

ege yutkundu. o heybetli, yenilmez ege'nin omuzları o an gözümün önünde çöktü. gözlerini benden kaçırıp yeşil tuşa bastı ve telefonu yavaşça kulağına götürdü.

"efendim baba," dedi. sesi okadar düz, okadar hissiz çıkmıştı ki, sanki az önce beni öpen, bana 'güzelim' diyen o çocuk gitmiş, yerine ruhsuz bi robot gelmişti.

telefonun ucundaki sesi duyamıyodum ama ege'nin yüzündeki o gerilimi, çenesindeki kasların nasıl seğirdiğini çok net görüyodum. adam belli ki bağırıyodu.

"baba ben... okuldan çıktım," dedi ege kısık bi sesle.

karşı tarafın sesi bi anda o kadar yükseldi ki, o sessiz deponun içinde adamın söylediklerini ben bile duymaya başladım.

"okuldan çıktın öyle mi?! o burslu sürtükle beraber mi çıktın ege!?"