SON ZİL

okulun son zili çaldığında, o lanet demir kapıdan nasıl fırladığımı bilemezsiniz. bütün gün beynimi kemiren o belirsizlik beni delirtmek üzereydi. ege'nin babası ona ne yapmıştı? o koca şirkette ne yaşanmıştı da ege bugün o okula adımını atmamıştı?

gökyüzü sanki benim içimdeki sıkıntıyı yansıtıyomuş gibi kapkaranlıktı. istanbul'un o meşhur, insanın içini donduran sonbahar yağmuru çiselemeye başlamıştı.

otobüs durağına gitmedim. cebimdeki son harçlıklarla bi taksi çevirip şöföre dün ege'nin beni götürdüğü o sanayi bölgesindeki eski deponun adresini tarif etmeye çalıştım. eğer ege babasının o soğuk, ruhsuz evinde deilse... gidebileceği tek bi yer vardı. onun saklı dünyası.

taksiden indiğimde yağmur artık bardaktan boşanırcasına yağıyodu. formam saniyeler içinde sırılsıklam oldu. deponun o büyük, paslı kepengine doğru koştum.

kepenk tamamen kapalıydı. kalbim bi anlığına hayal kırıklığıyla sıkıştı. "burda deil," diye mırıldandım yağmurun altında titreyerek.

ama tam arkamı dönüp gidicektim ki, deponun yan tarafındaki o küçük personel kapısının hafifçe aralık olduğunu fark ettim. içerden çok cılız, sarı bi ışık sızıyodu.

nefesimi tutup kapıyı yavaşça ittirdim.

yıkılmış krallık 🏚️