SON ZİL

pazartesi sabahı vadi koleji'nin o kasvetli demir kapısından içeri girerken, midemde koca bi taş oturuyodu sanki. ege'yle o depoda aldığımız kararın, o "okulda iki yabancı olucaz" sözünün ağırlığı şimdiden omuzlarıma çökmüştü.

kendi kendime yapabilirim demiştim. onun okyanus gözlerindeki o çaresizliği gördükten sonra, onun için her şeye katlanırdım. ama uygulaması... ah, uygulaması yemin ederim işkence gibiydi.

koridorda yürürken, o meşhur kalabalık uğultu aniden kesildi. her zaman olduğu gibi, kralların girişi sessizlikle karşılanıyodu.

kapıda o belirdi.

Ege.

üzerinde okul forması jilet gibiydi. siyah ceketi, hafif gevşetilmiş kravatı... dudağının kenarındaki o patlak ve elmacık kemiğindeki hafif morluk tamamen geçmemişti ama ona öyle tehlikeli, öyle 'bulaşılmaz' bi hava katmıştı ki, kızların fısıldaşmaları anında başladı.

bana doğru yürüyodu. kalbim göğüs kafesimi döverken nefesimi tuttum. okyanus gözleri benimkilerle kesişti... ve zerre kadar duygu kırıntısı göstermedi. bomboş, buz gibi, koca bi hiçlik.

yanımdan geçerken adımlarını bi milim bile yavaşlatmadı. siyah ceketinin kumaşı hafifçe benim omuzuma sürtündü, o kadar. burnuma o tanıdık, baş döndürücü parfüm kokusu doldu ama kendisi bi yabancı gibi yanımdan geçip gitti.