SON ZİL

okulun son zili nihayet çaldığında, omuzlarımdan tonlarca ağırlık kalkmış gibi hissettim. bütün gün ege'yle aynı sınıfta olup ona yabancı gibi davranmak, o koridorlarda birbirimizin gözünden kaçmak yemin ederim dünyanın en büyük işkencesiydi.

hızla çantamı toplayıp okuldan çıktım. ege'nin siyah porsche'u otoparkta yoktu, belli ki benden önce çıkıp depoya geçmişti. dikkat çekmemek için okula iki sokak uzaktaki duraktan otobüse bindim ve sanayi bölgesine doğru yola çıktım.

eski deponun paslı kepengine geldiğimde etraf ıssızdı. dünkü gibi aralık bırakılmış küçük personel kapısından içeri süzüldüm.

içerisi bu sefer karanlık deildi. cılız sarı ışıklar yanıyodu ve devasa müzik sisteminden çok kısık sesle, ritmik, insanın kanını kaynatan bi yabancı şarkı çalıyodu.

ve ege... ege deponun ortasındaki o simsiyah, canavar gibi duran motosikletinin yanındaydı. okul ceketini çoktan bi kenara fırlatmış, kravatını söküp atmış, beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. elinde bi bezle motosikletin deposunu siliyodu.

beni gördüğü an elindeki bezi fırlatıp attı. yüzündeki o sabahtan beri takındığı buzdan maske saniyesinde eridi, yerini o içimi eriten çarpık gülüşü aldı.

"çok beklettin," dedi boğuk bi sesle, bana doğru yürürken.

"otobüs anca geldi napıyım," dedim gülümseyerek.