SON ZİL

ertesi gün okula giderken içimde hem korkunç bi ağırlık hem de saçma sapan bi heyecan vardı. gece ege'yle o uçurum kenarında yaşadığımız anlar, rüzgarın sesi ve onun dudaklarının tadı aklımdan bi saniye bile çıkmıyodu.

ama vadi koleji'nin o demir kapısından içeri adım attığım an, o büyülü dünya geride kalıyo, maskelerimizi takmak zorunda kalıyoduk.

ilk iki ders ege'yi hiç görmedim. teneffüste dolabımın önünde kitaplarımı değiştirirken, arkamdan o tanıdık, insanın kanını donduran tiz sesi duydum.

"dün okul çıkışı ege'yi gördün mü ezik?"

alara, yanına cenk'i de almış kollarını kavuşturmuş bana bakıyodu. yüzünde şüpheci bi ifade vardı.

dolabımın kapağını sakince kapattım. "ben ege'nin bakıcısı mıyım alara? nerden bileyim nerde olduğunu. hem siz onu kendi masanıza zincirlememiş miydiniz? sahip çıkın köpeğinize."

cenk öfkeyle bi adım öne çıktı. "bana bak varoş-"

tam o an, koridorun başından gelen o buz gibi, otoriter ses cenk'in cümlesini bıçak gibi kesti.