SON ZİL

yerdeki telefonumun çatlak ekranında parlayan o fotoğraf, bütün hayatımızın, hayallerimizin ve ege'nin kurduğu o incecik koruma kalkanının paramparça oluşunun resmiydi.

zaman durmuştu sanki. nefes alamıyodum. spor salonunun o tozlu havası ciğerlerime batıyodu. "ege..." diye fısıldadım sadece. sesim okadar titriyodu ki kelime boğazımda yırtıldı resmen.

ege'nin gözleri telefonun ekranından ayrılıp benim yüzüme kitlendi. okyanus gözlerinde ilk defa bu kadar büyük, bu kadar saf bi dehşet görüyodum. ama o dehşet saniyeler içinde yerini ölümcül bi öfkeye bıraktı. çenesindeki kaslar seğiriyodu, boynundaki damarlar belirginleşmişti.

"kahretsin," diye tısladı dişlerinin arasından. elleriyle saçlarını çekiştirdi. "KAHRETSİN!"

duvara öyle bi yumruk attı ki, eski sıva parçaları yere döküldü. korkuyla yerimde sıçradım.

"baban..." dedim yutkunarak. gözyaşlarım benden izinsiz akmaya başlamıştı. "o adam bu fotoğrafı görücek ege. bursum... annemin işi..."

ege anında bana döndü. duvara attığı yumruklu elini umursamadan gelip yüzümü avuçladı. elleri titriyodu ama bana dokunuşu okadar narindi ki.

"sana hiçbişey olmıycak," dedi gözlerimin içine baka baka. sesi kesin ve emrediciydi. "annene de, sana da kimse dokunamıycak. anladın mı beni? o adamın size zarar vermesine izin vermiycem!"