SON ZİL

arabanın içindeki o dijital ekranda parlayan ŞİRKET MERKEZİ - BABAM yazısı, kapalı bi alanda çalan siren sesi gibi yankılanıyodu beynimde.

nefesim kesilmişti. ege'nin direksiyonu sıkan ellerinin boğumları bembeyaz olmuştu. çenesindeki kaslar o kadar şiddetli seğiriyodu ki, dişlerinin kırılmasından korktum.

"açma," diye fısıldadım panikle. "ege lütfen, açma şu telefonu."

ama ege derin, titrek bi nefes aldı ve gözlerini yoldan ayırmadan elini ekrana uzattı. yeşil tuşa dokundu.

arabanın hoparlör sisteminden, o adamın kükreyen, iğrenç sesi bütün arabayı doldurdu.

"SEN NE YAPTIĞINI SANIYOSUN EGE?!" diye bağırdı adam. sesi o kadar yüksek ve öfkeliydi ki irkildim. "O BÜTÜN OKULA YAYILAN FOTOĞRAF DA NE?! SANA O VAROŞ KIZDAN UZAK DURUCAKSIN DEMEDİM Mİ BEN? BÜTÜN İTİBARIMI, ŞİRKETİN ADINI İKİ PARALIK ETTİN!"

ege hiç istifini bozmadı. gözlerindeki o korku tamamen silinmiş, yerini buz gibi bi kararlılık almıştı.

"bağırmayı kes," dedi ege ölümcül bi sakinlikle. sesi arabanın içinde jilet gibi yankılandı.