SON ZİL

ege o çelik kapıdan çıkıp o piskopat adamın inine doğru yola çıktığında, dairenin içindeki oksijen bi anda tükenmiş gibi hissettim. ellerim titriyodu, kalbim göğüs kafesimi kırıp dışarı fırlıycak gibi atıyodu. o adam ege'ye yine zarar verirse? ya o dosyaları umursamaz ve onu o koca şirkette ezip geçerse?

salonda bir ileri bir geri volta atmaya başladım. tırnaklarımı kemiriyodum resmen.

"yenge, başımı döndürdün valla otur şuraya," dedi berke oturduğu o devasa bilgisayar koltuğundan. monitörlerinden birinde açık olan Baldur's Gate 3 oyununu aşağı indirip yerine simsiyah, kodlarla dolu bi ekran açtı. "ege vadi koleji'nin bebesi deil artık. pederine öyle bi kumpas kurduk ki, adamın kaçıcak tek bi deliği bile yok."

"ama o adam çok tehlikeli berke!" dedim sesimi yükselterek. "o gün depoda ege'nin yüzünü ne hale getirdiğini sen görmedin! ya ona orda bişey yaparsa?"

berke gözlüğünü düzeltip klavyede hızlı hızlı bikaç tuşa bastı. "yapamaz," dedi dudaklarında o alaycı, kendinden emin sırıtışla. "çünkü yalnız deil. bak dinle."

hoparlörden bi an cızırtı geldi. sonra boğuk bi ayak sesi, asansörün 'ding' sesi ve ege'nin o ritmik, sert adımları duyulmaya başladı.

nefesimi tuttum. "bu... bu ege'nin telefonu mu? bizi mi aradı?"

"yoo, telefonunu kapattırdım takip edilmesin diye," dedi berke arkasına yaslanarak. "ceketinin yakasında gizli bi mikrofon var. şu an adamın inine, holdingin en üst katına canlı yayındayız. otur ve kraliçesi için krallığı yıkan adamı dinle."